گفت و چای

بیا بالا...باغت آباد

2009-12-11T08:02:00.000-08:00

موسیقی هم عجب داستان غریبی است.... اصولا به عقیده من معجزه است... یک چیزی توی مایه های ید ِ بیضا و عصای موسی و بلکم آنطرف تر... من خودم خیلی اهل آهنگ گوش دادن و اینها نیستم... اما دیروز رفته بودم یک فروشگاهی که هدفونهایش را حراج کرده بود و آنها را به قیمت یک دهم ِ باد معده می فروخت (کنایه از کمی قیمت)... جو گیر شدم و یکی خریدم... اینقدر ارزان بود که دم صندوق، خودم شرمنده شدم و خواستم به صندوق دار یک انعامی چیزی بدهم که البته قبول نکرد... دارندگی و برازندگی... خلاصه امروز هدفون را آوردم سرکار و داخل سوراخ مورد نظر فرویش کردم (مفسده نکنید...منظور جلوی کیس کامپیوتر است)... الان هم دو ساعتی است که لا ینقطع دارم از رادیو جوان آهنگ گوش میدهم... به ولای علی موسیقی معجزه است... آقا به فراخور آهنگ، حال و روزم عوض میشود... شاد میشوم...غمگین میشوم... شاعر میشوم...و خلاصه همه "مود" های موجود را امتحان کرده ام... اساسا تبدیل انرژی ها به همدیگر را میتوانی ببینی...مثلا انرژی صوتی صدای شهرام شپ پره، وارد گوشهایم میشود و از آنطرف در پاهایم به انرژی مکانیکی تبدیل میشود و خودش را به صورت لگدهای ریتمیک نشان میدهد... نخندید جان من... این یک واقعیت است... باور کنید...

قبلا ها سر کار وقتی میدیم که همکارهایم، هدفون روی گوششان است و هر کدام یک حرکت و ادا اصوالی در می آورد، باورم نمیشد که دست خودشان نیست... یکی احساس میکرد که خیلی cool شده است و یقه پیراهنش را سر پا میکند... یکی چشمهایش خیس اشک میشد... یکی موس را مثل میکروفون میگرفت و لب خوانی میکرد که مثلا , Let’s go to bed! I Love You... اما امروز فهمیدم که بدجوری موسیقی آدم را میگیرد و اینها دست خودشان نیست...

همین مراسم عزاداری خودمان را یک نگاهی بیاندازید... اگر موسیقی و ریتم ِ آن را حذف کنید، چیزی از آن باقی نمیماند... نوحه خوان، چنان با موسیقی بلوایی برپا میکند که کل حضار احساس میکنند که باید الان خودشان را جر واجر کنند و بروند بغل دست متوفی... اگر طرف بیاید و همینطور بی موسیقی از فضایل مرحوم بگوید، هیچ کس به فلان جایش هم حساب نمیکند و دریغ از یک قطره اشک...

توی این کشورهای به اصطلاح پیشرفته که دیگر ترکانده اند... یک چیزهای مثل "آی پاد" اختراع میکنند که کل هیکلش اندازه یک خرمگس متوسط الجثه است و دو میلیون آهنگ در آن جا میشود... همین است که هر تین ایجر و جوانی را که میبینی، یک سیمی از یک جایش در آمده و درست رفته توی گوشش و دارد "هد" میزند... کلا همه را سرخوش کرده اند و مشنگ... کار درستی هم به نظر می آید...هر چه آدمها کمتر فکر کنند و سرشان به موسیقی بیشتر گرم باشد، خطرشان هم کمتر است...

پشت فرمان ماشین که دیگر واویلاست... رسما اگر دی جی الیگیتور را پشت فرمان گوش بدهی، شرط میبندم که پدال گاز و ترمز را مثل نمد آن زیر میکوبی... آنهایی که پشت فرمان آهنگ گوش میدهند، اتمسفر بر آنها غلبه میکنند که خودشان را کمتر از "بَت مَن" به حساب نمی آورند ... پس خیلی سخت نگیرید اگر دیدید یک نفر سوار جوانان گوجه ای شده و شیشه ها را پائین آورده و رسما انگار کنسرت جواد یساری را دارند روی داشپورت طرف اجرا میکنند و او هم مثل مار لای باقی ماشینها لایی میکشد... بنده خدا جو گیر شده...دست خودش نیست...

این را بگویم و بروم... همه چیز لامصب در این دنیا ریتم دارد... هر چیزی را که بجنبد و صدایی بکند، یک ریتمی و روندی برای خودش دارد... از خش خش برگهای زیر پایتان بگیر برو تا صدا باد و آب و رعد و اینها... شاید شما اینها را بدانید...اما من تازگی کشفشان کرده ام... و برایم مهیج هستند.... برای همین است که از دست خواننده های در پیت وطنی و غیر وطنی خلاص شده ام و خودم را سپرده ام به صدا وز وز مگس ها که سگشان شرف دارد به آنها...

پینوشت: شاید سلیقه من و شما یکی نباشد. اما به عقیده من، استواری قلم نثر این آدم، گاهی ستودنی است.

Last moment

2009-12-09T12:45:00.000-08:00

گفته بودم که همیشه از آسمان خراش ها خوشم می آمده...پس دوباره هم میگویم... از بالاترین طبقه آنها... آنجایی که یک سر و گردن از همه بالاتری و مطمئنی چشم هیچ کسی از پنجره های فراخش، به داخل نگاه نمیکند... همان پنجره هایی که غروبهای پائیزی، پشت آنها می ایستی و افق آبی و نارنجی را میبینی... میدانی که آنجا بین شب و روز دعواست... و میدانی تا کمی دیگر، شب برنده مبشود...

همیشه از بالاترین طبقه آسمان خراش ها خوشم می آمده... همان جایی که صدای شهر، دیگر به آدم نمیرسد... همانجایی که گوشه اش یک شومینه باشد که بسوزد با همان یک گُله جا یرای نشستن من و تو که ببینیم طنازی آتش را...

حالا دیگر شب پیروز میدان است و پرچم پر ستاره اش را روی سقف آسمان پهن کرده... همان ستاره هایی که تنها شاهدِ تنهایی امشب من و تو هستند... یا که مهتاب که نور نقره ایش را از همان پنجره های فراخ به داخل تابانیده و عیشمان را تکمیل کرده است...

همیشه آسمانخراش ها را دوست داشته ام... با تو و شرابی که زیر نور نقره ای ماه، دیگر سرخ نیست... که تا صبح مزه مزه شان کنم و دعا کنم که سحر نیاید...

از فرط بیکاری

2009-12-08T09:48:00.001-08:00

همان نسیم بیجان که پَرِ جامه تو را بالا داد، در دل ما طوفان بپا کرد... خدا لعنت کند هر چه نسیم خنک را...

مجرم سیصد دلاری

2009-12-02T07:29:00.000-08:00

یک مدتی است که مثل کنه گیر داده ام به ماجراهای رانندگی و ول کن هم نیستم. فکر کنم یکی باید بیاید و جدایمان کند. من هم نمیخواهم اینقدر تند به تند این وبلاگ را به روز کنم ، اما ماجراست دیگر...پیش می آید... اگر هم تا داغ است، ننویسی، بیات میشود و از دهان می افتد.

گلاب به روی ماهتان، این هفته پلیس جریمه ام کرد.... بابت سرعت غیر مجاز... البته به عقیده من که مجاز بود...اما عقیده افسر با من کمی فرق داشت و با وقاحت تمام جریمه کرد. باور کنید من راننده خلافکاری نیستم. توی کل عمر ده پانزده ساله رانندگی ام، کلهم دو سه باری بیشتر جریمه نشده ام.

بار اولش خوب یادم مانده... با همسر رفته بودیم نامزد بازی...اوائل آشناییمان بود.... رفتیم پارک ملت...خوب سرم داغ بود و همانجا ماشین را روبروی در پارک ملت،زیر مطلقا ممنوع، جلوی آن بستنی فروشی معروف پارک کردم...(همان که بستنی قیفی میدهد که طولش دو برابر دسته کلنگ است- هنوز هم هست؟)... رفتیم پارک و دو ساعت بعد برگشتیم... پلیس جریمه را نوشته بود و گذاشته بود زیر برف پاک کن... حقیقتش نمیشد جلوی شریک آینده زندگی ام، کم بیاورم...خیلی ریلکس و با یک حرکت سریع از زیر برف پاک کن درآوردمش... حتی به رقمش هم نگاه نکردم...انداختمش روی صندلی عقب و خیلی تودماغی و آرتیستی گفتم... فدای سرت عزیزم...روزی بیست تا از اینها میره زیر برف پاک کن ما... اما توی دلم غوغا بود که ای بدبختی...شانس گردن شکسته ما را میبینی؟

یک بار هم داشتیم میرفتیم اهواز...پدرم بغل دستم نشسته بود و من هم مثل آدم (متشخص) رانندگی میکردم... با سرعت مجاز... شاید هم کمی زیر مجاز...نزدیکی های بروجرد افتادیم پشت یک نیسان که به اندازه یک خاور بار زده بود و با سرعت کمی بیشتر از توقف کامل میراند...ارتفاع ماشینش از طولش بیشتر شده بود و مثل علم عباس، چپ و راست میرفت... خلاصه تا نزدیکی های خرم آباد پشت این شازده علاف بودیم...نهایتا پدر دستور داد که بابا جان سبقت بگیر از این فلان فلان شده... گفتم خط ممتد است...گفت این یک بار عیب ندارد... آقا من هم از خدا خواسته زدم دنده دو و مثل جیمز باند سبقت گرفتم... چهل متر جلوتر پلیس نگه ام داشت... خلاصه یک جریمه خوبی هم آنجا شدیم... نیسان هم با همان سرعت ازمان رد شد... و تا نزدیکیهای اهواز پشتش بودیم و تخمه میشکاندیم...

در ایران مبلغ جریمه، یک رقم مشخصی است که پلیس بر اساس تعرفه یا باد شکم، برایت مینویسد و تو هم میروی بانک و پرداختش میکنی و قال قضیه را میکنی. اما داستان در این بلاد کمی فرق دارد...پلیس جریمه ات میکند اما قیمت نمیدهد... به تو یک تاریخ میگوید که بروی دادگاه... خود مادر مرده اش هم می آید...آنجا هر دویتان جلوی قاضی زور میزنید که برنده شوید...خلاصه بدبختی و علافی و گرفتاری دارد...طرف یک جوری گفت این تاریخ باید بیایی دادگاه که انگار به نابالغ تجاوز کرده ایم... حالا کمی بیشتر از سرعت مجاز رانده ایم ...حدود دو برابر... آدم که نکشته ایم... تازه مطمئن هم هستم که بروم دادگاه، برنده هم نمیشوم...پول را هم باید بدهم... مبلغش هم کم نباید باشد...یک برآورد کلی که کنی، باید حدود 300 دلاری پیاده بشوم...مخلص اینکه اسم دادگاه که می آید، درون لرزه میگیرم... هر چقدر هم به خودم تسلی میدهم که این دادگاه واقعی نیست، افاقه نمیکند... تاریخ دادگاه هم وسط زمستان است...دوهفته قبل از تولدم... شبها هم خواب میبینم که سی و چند تا شمع را پشت میله های زندان فوت میکنم و پلیس و قاضی برایم کف میزنند... در هر حال دم همه شما گرم... پولهایتان را بگذارید روی هم و بفرستید اینور که هم اکنون منتظر یاری سبز (؟) شما هستیم...

پونه

2009-12-01T10:03:00.000-08:00

خب! کمی از وضع و حال این روزهایم بنویسم. به عبارتی روزمره نگاری کنم. واضح تر یعنی بدون اینکه سوژه خاصی در سر و فکرم باشد، بنویسم و بگذارم قلم، در علفزار برای خودش بچرد و اگر خواست لگدی هم بزند. مخلص اینکه بی ربط مینویسم و شما هم دنبال چیز خاصی نباشید.

یک هفته ای میشود که به خانه جدید آمدیم... کوچک است... به قول فرنگی ها Cozy است. نه اینکه خودم آدم دل گنده ای نیستم، برای همین هم از خانه کوچک خوشم می آید. اینجا همه چیز دمِ دست است. روی مبل که مینشینم، دستم به تلویزیون میرسد و نمیخواهد خیلی جم بخورم. کمی کش که بیایم، به یخچال هم دسترسی دارم. خلاصه با دو قدم شتری میتوانی سر خانه را به تهش برسانی. زود گرم میشود. نفس عمیق هم نباید بکشی که امکان دارد ته خانه "مکش" ایجاد شود و چیزی بیافتد.

هنوز هم اینترنت و تلفن و تلویزیون خانه را وصل نکرده اند... این روزها خیلی بدوی زندگی میکنیم و هیچ وسیله ارتباطی با دنیای خارج نداریم...اینقدر که اگر به جای تنبان، برگ درخت موز دور خودمان بپیچانیم، میشویم خود آدم و حوا...که البته بد هم نیست... کمی فرصت داریم به خودمان برسیم...

همسایه های خوبی هم داریم. چون تا حالا ندیدمشان این را میگویم. همسایه خوب اینجا به همسایه ای میگویند که او را سال تا سال نبینی و صدایش را هم نشنوی... خب این فرضیه در این خانه جواب میدهد. اما احتمالا دور و برمان هندی زیاد باید باشد... بوی ادویه " کاری" همیشه این دور و برها میچرخد... خانه دست چپیمان هم احتمالا عشق الویس پریسلی باید باشد... صدا ضبطش را تا فیهاخالدون بالا میبرد و هر شب به یک آلبوم دعوتمان میکند... همیشه دوست داشته ام که صدای موسیقی از خانه همسایه بیاید... یک جورهایی میشود موسیقی پس زمینه زندگی روزمره ات... بهتر از آن، اینکه حق انتخابی برای موسیقی نداری و آدم همسایه باید آن را انتخاب کند... عاشق این جور دیک. تاتوری ها هستم... در هر حال همسایه خوبیست و جز صدای الویس پریسلی و صدای سیفون توالتش، چیز دیگری مزاحمت ایجاد نمیکند...

در ضمن نزدیکی های این خانه، یک رودخانه هم رد میشود... میگویم رودخانه یکهو فکرتان سمت می سی سی پی و آمازون و اینها نرود...یک رود کوچک... از همانهایی که گاهی پونه کنارشان سبز میشود... شاید هوا که گرم تر شد بروم و بچینم... از بچگی عاشق چیدن پونه بوده ام...نمیدانم حکمش چیست اما تا نچینی اش، خشکش نکنی، پودرش نکنی، به آدم نمیچسبد... همین عادت را برای بعضی آدمها هم دارم... تا خشک و پودرشان نکنم، به من نمیچسبند...

حالا اگر از من بپرسید که این خزعبلات که بالا گفتی یعنی چه و اصلا هدفت چه بود، رسما جوابی برایتان ندارم. نوشتن گاهی میشود مثل گذاشتن یک پارچ زیر شیر آب... کمی که بگذرد، پر میشود و سر ریز میکند... اینها را که گفتم، همه اش سرزیرِ همان پارچ آب است... باید بریزد و برود...

شوفر تراکتورم من

2009-11-24T07:38:00.000-08:00

هفته پیش تقدیر بر این بود که اسباب کشی کنیم. از یک خانه نسبتا بزرگ، روانه یک خانه نسبتا کوچک شدیم. به هر حال همیشه که نمیشود در زندگی پیشرفت و ترقی کرد... آنطوری شاید سرت به سقف بخورد. گاهی هم تنزل، نمک زندگی میشود. باعث میشود قدر داشته هایت را بدانی. در هر حال... این اسباب کشی، رسما باعث شد طعم و درد زایمان را درک کنم... یک جورهایی بهشت، غِلِفتی به زیر پایمان رفت...

قبل از اسباب کشی، رگ غیرتم زده بود بیرون که من برای نظارت مستقیم بر جابجایی اموال(!)، خودم یک سر آنها را میگیرم و فقط یک نفر کارگر خبر میکنم که آنطرف آنها را بلند کند... خب مگر اموال، چند سر دارند؟ دو سر...یکی من و یکی هم کارگر (که امروز رسما از این تصمیم نابخردانه خودم، متنبه شده ام)... خلاصه با کلی تحقیق و تفحص، یک کارگر مکزیکی (هوان) را پیدا کردم و قرار شد صبح علی الطلوع، دم در خانه کوبیده باشد. اما کامیون... اینجا که خاور و نیسان و اینها پیدا نمیشود...میدان قزوین هم ندارد که بپری و یک نفر با ماشین را خبر کنی... همین شد که مجبور شدم یک کامیون اجاره کنم... یک کامیون 9 متری... به ولای علی 9 متر خیلی دراز است... حداقل برای من، شما را نمیدانم... راننده هم که نداشت...پس من هم حکم راننده را داشتم و هم حکم حمالِ خانواده...

اول صبح رفتم و ماشین را گرفتم... تا حالا سوار همچین هیولایی نشده بودم... حدودا یک متر صندلی را جلو کشیدم تا پایم به گاز و ترمز برسد... فرمانش هم به بزرگی سینی های هیئتی بود... الحمد اله که دنده اتوماتیک بود وگرنه مجبور بودم هوان را بگذارم بغل دستم تا دنده را عوض کند... خلاصه راننده کامیون بودن صفایی دارد... شنیده بودم که رکاب ماشین، آدم را میگیرد... حالا هم من حسابی جو گیر شده بودم... اینکه از همه ماشین ها بلندتر باشی...یا اینکه یک گاز بلند بدهی و پشم ملت از ترس بریزد... اما لامصب سرِ ماشین که از چراغ قرمز دوم رد میشد، تازه ته ماشین به چراق قرمز اول میرسید (بلف؟)

خلاصه سر صبح، به قول معروف بز حاضر و دزد حاضر... هوا، هوای اسباب کشی بود... آفتابی... آسمان آبی... کامیون...هوان... آقا شروع کردیم به بار زدن... اول کار فهمیدم که هوان یک کلمه انگلیسی بلد نیست... فقط بلد بود بگوید اوکی... در نهایت با اعتماد به نفس کامل او مکزیکی حرف میزد و من هم فارسی... هیچ تلاشی هم برای برقراری ارتباط نمیکردیم... هر جا هم کوتاهی میکرد، با خیال راحت یک دری وری درشت به او می گفتم، بدون اینکه هیچ دلخوری ایجاد شود... خلاصه با هر بدبختی بود کامیون را پر کردیم از تیر و تخته... هر یک قلمی را که بلند میکردیم، دو تا فحش به سازنده اش میدادم... همه چیز سنگین بود... خلاصه در کامیون را بستیم و به سمت خانه جدید راه افتادیم... یک لنگ هم انداختم گردنم... پنجره را هم دادم پائین و یَله دادم به در...حس خوبی بود... ناخودآگاه هم عباس قادری افتاده بود زیر زبانم... یک لحظه احساس کردم حیف از جوانیم که به پای مهندسی فنا شد... کاش راننده کامیون شده بودم... عشق بود..صفا بود.. عرق زیر بغل بود... سربالایی ها را پر گاز میرفتم و یک کوه دود گازوئیل از خودمان جا میگذاشتم برای ماشین های "نیش ناشی" که پشت سرم بودند و ته دلم عنج میرفت... هوان هم بغل دست من، توی فکر بدبختی های خودش بود...

بردن بارها به خانه جدید اصلا لذت بخش نبود... سازنده ناکِس این خانه، از همه چیز زده بود... عرض در ورودی، درست اندازه درهای مستراح عمومی بود... هیچ چیزی مثل آدم از آن رد نمیشد. برای هر قلم، باید یک ربع قمیش میخوردیم و چپ و راستش میکردیم تا از در رد شود...نوبت به کاناپه که رسید، داستان ما هم شروع شد... اندازه کاناپه توی خانه قبلی به چشم نمی آمد...حالا که آمده بود اینجا، احساس میکردم دارم تایتانیک را میبرم توی خانه... نهایتا هم کاناپه سرپا توی درگاه خانه گیر کرد و جم هم نمیخورد... هوان توی خانه حبس شد و من هم بیرون خانه... دورخیز میکردم و جفت پا میکوبیدم که از در، رد شود...اما انگار نه انگار...حس غریبی میگفت که همانجا روی پله بنشینم و گریه کنم... یا متوسل به ضامن آهو و ائمه اطهار که این لکنته از در رد شود... نهایتا بعد از یک ساعت نذر و نیاز و زور و هل، موفق شدیم... اگر کمی بیشتر طول میکشید، با اره برقی نصفش میکردم تا به جای کاناپه، دوتا مبل تک نفره ازش میساختم.

سرتان را درد نیاورم...چهارده ساعت حمالی و شاگرد شوفری کردم... احساس میکردم چند نفری با چوب کتکم زده اند... هر مفصلی را که تکان میدادم، صدا قیژ درِ روغن نخورده را میداد... هوان بدبخت هم همین اوضاع را داشت... نصف شب راهی اش کردم برود خانه شان...کامیون را پس دادم... وقتی سوار ماشین خودم شدم، احساس حقارت میکردم... احساس میکردم دنده و فرمان توی دهانم هستند...

الان هم خانه، وضعیت بازار عبدالحمید را دارد... سه روز است که دنبال جوراب میگردم و پیدا نمیکنم و تقریبا هر روز پابرهنه، سر کار میروم... دو سه باری هم پسرک لای اسبابها گم شد... شبها هم همخوابه ام شده است لوله جارو برقی و قابلمه و اینها... خداوندا آرامش را به ما بازگردان...

مایکل شوماخر

2009-11-16T07:41:00.000-08:00

پدر من اصولا مرد انعطاف پذیر، آسانگیر و مهربانیست. البته این خصوصیاتش در همه امور خانوادگی صدق میکند، الا در مسائل مربوط به رانندگی... حین رانندگی، اگر راننده، کسی غیر از خودش باشد، محیط ماشین، چیزی شبیه پادگان "عجب شیر" میشود که میگویند خروسها هم در آن تخم میگذارند... ایشان در رانندگی بسیار مقرراتی هستند و اصولا معتقدند که هیچ گناه صغیره ای در رانندگی وجود ندارد و همه انحرافات، گناه کبیره به حساب می آیند و مستوجب عِقاب...پلیس راهنمایی و رانندگی در ایران بعد از پنجاه سال فهمید که ماشینها باید بین خطوط رانندگی کنند، نه روی خطوط.... یا اینکه فهمیدند که کمربند ایمنی چیزی سوای از کمربند شلوار است و بستن آن هم خالی از مزایا نیست...با این حال پدر من از چهل سال پیش، این کارها را میدانست و مهمتر اینکه اجرا میکرد... در جمع اگر شما پشت فرمان بنشینید و پدر من هم بغل دستتان، باید شش دانگ حواستان را جمع کنید که خطایی نکنید... بدون زدن راهنما نپیچید...زور زیاد به موتور ماشین وارد نیاورید.... دور موتور از 3500 دور در دقیقه بیشتر نشود....پشت تابلوی ایست حتما یک توقف دو ثانیه ای بکنید ( یکی دیگراز مواردی که پلیس ایران هنوز به درکش نرسیده)... وگرنه ارتکاب هر یک از جرمهای بالا، عواقب سنگینی به همراه دارد.... محرومیت از رانندگی، توبیخ و هزار چیز دیگر... حالا اگر با سرعت غیر مجاز برانید، لایی بکشید یا تیک آف کنید که عاقبتتان با کرام الکاتبین است...

اینها را نوشتم که بگویم با همه این احوال، پدر من از رانندگی پسرانش، هیچ شانسی نیاورده است...علی الخصوص من که ابدا شانس نیاورده است... سابقه خیلی بدی در رانندگی پیش ایشان دارم و سیاهی پرونده ام با هیچ چیزی برطرف نمیشود. همین بوده که الان هم اگر کنار دستم بنشیند، بلاشک چشمهایش را میبندد و خودش را به خواب میزند تا از حوادث اطراف بی خبر بماند...

یادم می آید دوازده ساله بودم... یک مزدای 929آبی داشتیم...ماشین خوبی بود... عضو خانواده بود... قرب داشت... حالا فکرش را بکن که روز اول عید، بعد از تحویلِ سال، قصد کردم پدرم را سورپرایز کنم... کادوی عید که برایش نخریده بودم...گفتم اینطوری از خجالتش در بیایم... سوار ماشین شدم و روشنش کردم و توی همان حیاط شروع به عقب و جلو کردن ماشین کردم... نفهمیدم چه شد...احتمالا یک لحظه جای گاز و ترمز قاتی شد و با سرعتی حدود 40 کیلومتر کوبیدم به دیوار خانه... تا نزدیکی های آشپزخانه، ماشین پیشروی کرد... طول ماشین بدجوری کوتاه شده بود... کمی در هایش هم باز نمیشد...اتفاق بود دیگر...

سال بعد ش هم یک بار سر ظهر آمدم ماشین را ببرم توی کوچه و جلوی بیتا و لیدا و آلاله یک پزی بدهم و دو تا تیک آف و دستی بکشم ... اما فقط توانستم صندوق عقب ماشین را بیرون ببرم...باقی ماشین با دیوار بغل یکی شد...اینبار عرض ماشین کم شد... آنقدر محکم و صدا دار به در کوبیدم که پدر فکر کرده بود دوباره جنگ شروع شده و صدام پشت در خانه است...

خلاصه همین کارها را کرده بودم که رانندگی من برای پدرم یک فوبیا شده بود.. یا مثلا همین برادرم... سر ظهر ماشین را برده بود تا شیر بخرد...وسط راه تا کمر رفته بود توی داشبورد تا نوار ساندرا پیدا کند... بعد هم از جاده منحرف شده بود و کوبیده بود به دو تا ماشین و هر سه تا ماشین را با خاک یکسان کرده بود... بعدا فهمیدیم راننده های آن ماشین ها، دو تا از دبیرهای دبیرستانش بوده اند.... فکر کنم همان دو درس را برادرم تجدید شده بود... نمیدانم چرا؟

البته من راننده بدی نیستم... فقط تجارب خطرناکم را کمی زود شروع کرده ام.. یک بار هم ماشین را توی سرازیری پارک کردم...فقط یادم رفت ترمز دستی را بکشم... پیاده که شدم، ماشین رفت... پدرسگ خیلی تند هم میرفت... از وقتهایی که گاز میدادم، هم تندتر میرفت... کوبید به جدول و ایستاد...کل شاسی مثل پرانتز شده بود... از جلو که به ماشین نگاه میکردی، ماشین رویش آنطرف بود و یک جای دیگر را نگاه میکرد (فهمیدید چطور یعنی؟)...

در هر حال خیلی اشکالی ندارد... انسان جایز الخطاست... اشتباه میکند... تصادف میکند... خود شما هم همینطورید... راننده که به دنیا نیامده اید.... اینقدر کوبیده اید این و آن ور تا راننده شدید (البته اگر شدید).

کجاست؟

2009-11-13T07:22:00.000-08:00

این روزها چقدر جای یک نفر که نگرانم باشد، خالیست. یک نفری که نگرانِ نگران شدنش نباشم... اصلا دوست داشته باشی که نگرانت باشد... از همین آدمهایی که وسط روزهای شلوغ و خاکستری، بی هوا به تو زنگ بزند که فقط خودت را به یاد خودت بیاندازد... که فقط از آن طرف خط بگوید چطوری؟

از همین آدمهایی که وقتی شب ها خسته روی کاناپه به خواب میروی، با تُک پا بیاید بالای سرت و پالتویش را بیاندازت رویت که نکند سردت شود... بعد دو دقیقه ای بماند بالای سرت و خوب تماشایت کند... تو هم بدانی که آنجاست و صدای نفسش را حس کنی، اما خودت را به خواب بزنی... قند در دلت آب شود که تا صبح قرار است با بوی پالتوی او بخوابی...

از همین آدمهایی که روزهای سیاه را به امید شبهای سفیدش، سپری کنی... این روزها، جای این آدم خالیست...

بر باد رفت

2009-11-12T08:46:00.000-08:00

از دکتر ها خوشم نمی آید. محیط بیمارستان و مطب، کاملا من را یه قعر یاس فلسفی پرتاب میکند و اساسا فلسفه وجودی حیات خودم را زیر سوال میبرد. حالا اگر دردی، مرضی چیزی داشته باشی باز منطقی به نظر می آید که خودت را در دام دکتر بیاندازی... اما این "چک آپ" سالانه دیگر چه صیغه نامیمونی است؟ ماجرا از اینجا شروع شد که من امروز نوبت چک آپ سالانه داشتم... از شب قبلش با اینکه میدانستم قرار نیست هیچ حادثه خاص و غیر خاصی بیافتد، اما یک جورهایی "غم باد" گرفته بودم...مهربان شده بودم...یاد گناهان کرده و نکرده خودم افتادم... زردی برگهای پائیز را حس میکردم وخلاصه شاعر شده بودم... سر صبح هم پاشدم و با شکم گرسنه رفتم کلینیک... حالم از این پرستارهای بیخیال به هم میخورد... طرف داشت آنطرف جان میداد، آنوقت پرستار بالای سرش خیلی ریلکس مثلا دارد با دوستش از ماجرا دیشب حرف میزند...

در هر حال رفتم و خودم را معرفی کردم و دو کرور فرم پر کردم و هزار تعهد دادم که هر بلایی سرم بیاید، حقم است و دندم نرم، میخواستم نیایم دکتر و اینها... یک پرستار ترکه ای سیاه، مدارکم را گرفت و کمی زیر و رویشان کرد و آخر سر هم من را به اتاق آزمایش برد و گفت همین جا باش تا دکتر بیاید...

یک اتاق چهار در پنج با در بسته... همه جای دیوارهایش هم پوستر زده بودند و انواع واقسام بیماری های لاعلاج و با علاج را روی آنها توضیح داده بودند... از زکام خودمان بگیر برو تا جذام... ته هر پوستر هم یک جمله اخلاقی نوشته بود با این مفهوم کلی که " ببین چک آپ سالانه خوبه؟ اگر مبتلا باشی و خودت ندانی، ما به تو میگوییم"... خلاصه داشتم خودم رابا در و دیوار سر گرم میکردم تا وقت بگذرد و من زودتر خلاص شوم... دو دقیقه بعد دکتر آمد... در را بست...دکتر درشتی بود... یک نیم نگاهی به من می انداخت و یک نیم نگاهی به پرونده ام...انگار دزد گرفته بود... بعد شروع کرد به سوال کردن... از حالت خوب است شروع کرد و رسید به رژیم غذایی و گلاب به روتون چند بار میروم مستراح و پدر و مادرم چند سالشان است و اینها... همه جزئیات زندگیم را پرسید...فکر کردم دختری چیزی دارد و میخواهد بیاندازدش به من... که البته کور خوانده و من عمرا دختری که پدرش دکتر است را نمیگیرم...همه زندگی میشود استرس..لابد هر از چندگاهی که میخواهد زهر چشمی از داماد بگیرد، یک آمپولی چیزی حواله آنجایمان میکند...

مخلص...طرف کلی سوال جواب کرد... بعد هم سینه اش صاف کرد و با وقاحت تمام گفت من میروم بیرون و دو دقیقه دیگر می آیم... تو هم لباسهایت را کلهم دربباور و بزن به چوب لباسی.... چشمهایم را تنگ کردم و گفتم جان؟ امیدوار بودم که زبانش را نفهمیده ام و منظورش چیز دیگری بوده...مثلا شاید گفته این چوب لباسی را ببر خانه برای خودت و لباسهایت را به آن آویزان کن.... اما نه..خیلی جدی دوباره همان حرف اول را تکرار کرد... آخر مگر من با دکتر شوخی دارم؟ مگر قبلا همدیگر را دیده ام؟ ما توی زندگی همین یک کار را نکرده ایم...اصلا تنها نقطه قوت ما همین بوده...توی همین هاگیر و واگیر دکتر از اتاق بیرون رفت... چاره ای نبود... یکی یکی درشان آوردیم.... شدیم درست مثل همان روز اولی که پایمان را به این کره خاکی گذاشتیم... البته قبل از اینکه زائو لای ملحفه بپیچاندمان... اصلا احساس خوبی نبود... میدانید اصلا آدم بدون لباس احساس امنیت نمیکند... چه خوش گفته آن شاعر که حجاب مصونیت است... من الان میفهمم... هر نسیم خنکی که از تهویه اتاق به تنت میخورد، احساس غریبی به آدم میدهد...

یکهو دکتر آمد... معاینه اش را از چشمها شروع کرد... نور انداخت و اینها...رسید به گوش و دماغ و دهن و گلو و سینه ... این گوشی و دم دستگاهش را همه جا میکرد... دکتر گفت بخواب روی تخت... ناخود آگاه گفتم are you sure? خیلی محکم گفت اره... صدای قلبم را چک کرد... کمی آمد پایین...کلیه و معده و اینها را هم چک کرد.... بعد هم ]...........[(خودتان را جر واجر هم کنید نمیگویم بعدش چکار کرد و چه شد- خواننده باید عاقل باشد)

خلاصه معاینه ما تمام شد... همین بس که بگویم که دیگر چیزی برای باختن نداریم... آقای دکتر برای ما شد "دکی جون"...شاید هم "دکی بلا"... اصلا نمیدانم این دکترها چطور میتوانند توی چشم مریضهایشان نگاه کنند؟ من که عمرا بار دیگر مطب این مردک نمیروم....حداقل بار بعد میروم پیش یک دکتر زن...اصلا پیرزن...که خیالم راحت باشد... در هر حال روز خوبی نبود... نروید چکاپ...فوقش آدم از قانقاریا میمیرد...صد شرف دارد به این کارهای بی ناموسی...نه؟

مهاجرت؟

2009-11-09T06:57:00.001-08:00

مدت مدیدی است که میخواهم اینجا یک پست بدرد بخور بنوسیم راجع به مهاجرت... به جای این پستهای آبگوشتیِ زیر نافیِ تحریکی... اما پدرناخوش نمی آمد... دائم یک ندای درونی نهیب میزد که ننویس، تو اصلا در مقامی نیستی که راجع به این ماجرا چیزی بنویسی... اما از آنروزی که پایمان را از خاک مملکت گذاشتیم بیرون، هر کسی که از ایران با ما صحبت میکرد، اول حال مهاجرتمان را میپرسید، بعد حال خودمان را... این شد که سیانور دادیم به این ندای درونی که خفه شود و ما دو "کلوم" راجع به مهاجرت بنویسیم...

البته سمت و سوی حرف من فقط با کسانی است که توی "شش و بش" مهاجرت هستند... آنهایی که بین کردن و نکردن مهاجرت گیجی میزنند... وگرنه آنهایی که تصمیمشان را گرفته اند که هیچ...

همه حرفهایم را در یک جمله خلاصه میکنم: برای تصمیم در مهاجرت کردن یا نکردن، از هیچ کس مشورت نگیرید... نه از کسانی که مهاجرت کرده اند و نه کسانی که این مام وطن را دودستی چسبیده اند... هیچ کسی اطلاع درستی از ماجرا ندارد... یعنی اصلا ماجرایی وجود ندارد که کسی اطلاعی از آن بدست بیاورد... درست مثل "تولد" آدم میماند... به هیچ بشری نمیتوانی بگویی به دنیا بیا یا که نیا... امکان دارد به دنیا بیاید و شانسش بگیرد و بشود راکفلر...شاید هم شانسش معوج باشد و بشود خفاش شب... مهاجرت هم همین داستان است...

جالبی ماجرا این است که ایرانی های خارج از کشور(تاجایی که من دیده ام)، طیف وسیعی دارند...همه جورش را میتوانی پیدا کنی... آدمهایی که قاچاقی آمده اند اما بخت با آنها یار شده و الان برو وبیایی بهم زده اند... و آدمهایی هم هست مثل اینهایی که لاتاری گرین کارت را برده اند (و شما با حسرت به آنها نگاه میکنید و لعنت به شانس خودتان میفرستید) و اینجا با بدبختی و فلاکت زندگی میکنند...خلاصه همه جورش هست... یعنی مهاجرت هم خوب است و هم بد (البته برای آدمهایی مثل ما ایرانی ها که نرخ مهاجرتمان سر به فلک میزند-وگرنه ترک وطن حماقت است)

خیلی ها را اینجا دیده ام که آدمهای مهاجرت نکرده را نصیحت میکنند که "نه! اصلا نیا که کار چرندی است" یا میگویند" آب دستت است، بگذار زمین و بیا اینجا" ...یکی نیست به آنها بگوید بی پدر تو چه کاره ای که اینطور با قاطعیت حرف میزنی؟ آنهم راجع به زندگی یک نفر دیگر؟ آقا جان خلاصه خودتان تصمیم بگیرید...

این را هم بگویم و بروم... راهنمای شما برای مهاجرت، فقط خودتان هستید...اهداف بلند مدت شما هستند که میگوید چکار کنید... ببینید پانزده سال دیگر دوست دارید کجا باشید؟ دوست دارید آدم خرکی پولداری باشید؟(در این طورت ایران خودمان را بچسبید که بی در پیکرترین محل برای پولدار شدن است!)...یا میخواهید زندگی بی دغدغه ای داشته باشید؟ میخواهید "واقعا" تحصیل کنید و چیزی یاد بگیرید؟ یا میخواهید عرق خوری شبانه آزادی داشته باشید... یا اینکه کانون گرم خانواده را با هیچ چیزی عوض نمیکنید؟ یا اینکه عشق این را دارید که هر شش ماهی برگردید به مملکت و پز احمقانه ای به باقی ملت بدهید که من از خارج آمده ام ...طوری که انگار یوری گاگارین هستید که از فضا آمده است؟

به هر حال تکلیفتان را با خودتان مشخص کنید و خیلی شجاعانه تصمیم گیری کنید و مطمئن باشید که هیچ بهشت یا جهنمی آنور آب منتظر شما نیست...این خودتان هستید که زندگیتان را بهشت یا جهنم میکنید.

خانه خالی

2009-11-06T21:04:00.000-08:00

پدر بزرگ فوت کرد... خبرش را تلفنی به ما دادند... مامان و بابا در کسری از ثانیه آماده شدند، تا برای مراسم، به زادگاه پدری بروند. فرصتی هم برای سفارشهای ثانیه آخر، نماند و من فرض را بر این گذاشتم که چیز ممنوعی وجود ندارد و همه چیز مباح است... پس من ماندم و یک خانه (خالی) و یک تلفن... پنج دقیقه نشد که پژمان و علی را از ماجرا خبردار کردم و مثل عقاب به خانه ما رسیدند... طلائی تر از این فرصت پیدا نمیشد.

چند دقیقه ای فکر کردیم که ببینیم سهل الوصول ترین خلاف ممکن کدام است؟ گزینه فیلم، شدنی ترین همه بود. یک دستگاه ویدئوی وی اچ اس نوار بزرگ و چند تا فیلم صحنه دار، به راحتی میتوانست چند ساعتی، صفایی به سه تا آدم تازه بالغ شده بدهد... تنها مشکل این بود که فیلم نداشتیم...باید میخریدیم... علی که دستهایش توی جیبش بود و با یک چیزهایی ور میرفت و مثل آدمی که ش.ا.ش تندی داشته باشد، این پا و آن پا میکرد و میگفت یالا ...زود باشید... یک کاری کنید... میدانستیم چه مرگش است... حَشَرَش زده بود بالا و به قول پژمان خون جلوی چشمهایش را گرفته بود که یک فیلم مستهجن ببیند...

از خانه بیرون میزنیم... تنها جایی که میتوانیم فیلم گیر بیاوریم، بازار کاوه و بازار عربهاست... خوب جایی برای ارتکاب "فعل حرام" به حساب می آید... سوار تاکسی میشویم...علی کماکان فشارش بالاست...برایمان تاکسی دربست میکند تا زودتر به فیلم برسیم... از علیِ اسکروچ اینکارها بعید بود... پیچ استادیم، فلکه ساعت، نادری و آخر سر هم بازار کاوه و بازار عربها...

سه نفری لای بازار شلوغ مثل مارمولک میخزیدیم و دنبال یک آدم خلافی میگشتیم که چند فیلم "صحنه دار" به ما بفروشد... کار آسانی نبود... پژمان یک کیف سامسونت با خودش آورده بود که به قول خودش، فیلمها را "جاساز" کند... کیف که نبود... لامصب چمدان بود... فکر کنم میخواست کل فیلمهای بازار را یک جا معامله کند...

علی عصبی شده بود...دستفروشهای بازار، بوی همه چیز میدادند، جز بوی خلاف... از بوی ماهی زبیدی بگیر برو تا بوی کلپر و زردچوبه و اگزوز موتور... همین لابلاها، پژمان "آدم" مورد نظر را پیدا کرد... یک جوان بیست و یکی دو ساله با کاپشن خلبانی وسط چله تابستان... مهمترین گواه خلاف بودنش همین کاپشن بود لابد... درست مثل قاچاقچی های اسلحه، با کاپشن خلبانی پهلو گرفتیم... خیلی تابلو میزدیم که حشر همه بالاست...یک نگاهی بهمان کرد و با لهجه آبادنی گفت کا فیلم، نوار، پاسور؟ پژمان میخواهد یواشکی و در لفافه به طرف حالی کند که فیلم میخواهیم... علی طاقتش سر می آید و رم میکند و سینه به سینه طرف میشود و ماجرا را خیلی خلاصه و رک به او میگوید: کا! فیلم س.و.پ.ر داری یا نه؟... کاپشن خلبانی خیلی ریلکس میگوید برید ته کوچه الان می آم... ته کوچه که میرسیم، کاپشن خلبانی با یک آدم فیل هیکل دیگر می آیند... فهمیدیم اسمش "جاسم سکانس" است... پنج نفری راه می افتیم سمت پناهگاه جاسم سکانس... آن دو نفر جلو و ما سه نفر عقب... به خنده به علی میگویم دستهایت را در بیاور یک هوایی بخورند...نشنیده میگیرد...جاسم سکانس اصولا آدم راحتی بود و تمام طول راه، داشت ماجرای دیشبش را با لهجه عمیق عربی برای کاپشن خلبانی تعریف میکرد... میگفت ولک دیشب پس گردن رقیه (عیال سکانس؟) رو گرفتُم، پرتش کردُم تو اتاق و بالش رو گذاشتُم رو صورتش و کارم رو کردم... خیلی حال داد... شب کارش به بیمارساّن (بیمارستان) کشید...

رسیدیم ته یک کوچه قدیمی و یک خانه تقریبا مخروبه... رفتیم داخل... همه مان کُپ کرده بودیم که نکند سرنوشت ما سه نفر هم مثل رقیه بشود... که نشد البته... جاسم سکانس رفت توی زیرزمین و برایمان یک گونی فیلم مستهجن یا به قول خودش فیلمهای عشقی-تخیلی آورد... همینطور که داشت فیلمها را جدا میکرد، به کاپشن خلبانی میگفت، من اگه یه شب، صد تا زن هم بَرام بیارم، کاربن میذارم بینشون و همه رو با هم*%@#!

پدر بیامرزیده انگار میخواست ورقه امتحانی کپی کند... فیلمها را توی کیف پژمان "جاساز" میکنیم و همه پولهایمان را میدهیم و برمیگردیم... طرف لحظه آخر گفت: اگر گرفتنتون، بگو فیلما مالجاسم سکانسه، کاریتون ندارن... اعتماد به نفس خوبی داشت... حالا علی چشمهایش از حدقه بیرون زده اند و از ذوق، نفسش به خس خس افتاده است...پژمان خیلی عاقل و سنگین راه میرفت که فیلمها توی کیف صدا ندهند... من هم دائم توی این فکر بودم که اگر گرفتنمان، بگذارم توی کاسه بچه ها و فرار کنم یک سر بروم سر خاک پدربزرگ...
رسیدیم خانه... علی هنوز دستهایش توی جیبهایش بود و دائم میگفت یالا...زود...بدو...
من هیچ ایده ای از یک فیلم س.و.پ.ر ندارم... اساسا هیچ معلم و مربی هم برای آموزش شیطنتهای شبانه نداشته ام... فکر میکردم یک چیزی توی مایه های کشتی فرنگی باید باشد...یا فوقش کشتی کچ...

فیلم اول را گذاشتیم... کیفیت فیلم چیزی بدتر از فیلم "دختر لر"بود. فرق زن ها و مردها هم معلوم نمیشد... بالباس و بی لباس هم فرقی نداشتند... نمی فهمیدیم کی به کی بود و چه کسی فاعل و چه کسی مفعول... همه هم آلمانی حرف میزدند و یاد جنگ جهانی دوم می افتادیم...

فیلم دوم را گذاشتیم... کیفیتش خوب بود... ماجرا که شروع شد، رسما شوکه شدم... داستان خیلی متفاوت با تصورات من بود... اصولا من از لیس زدن بستنی هم تهوع میگرفتم... حالا اینها با این دهان بدبخت چه ها که نمیکردند... در هر حال، همه احشاء معده ام متلاطم شدند... صورتم را برگرداندم عقب که فیلم را نبینم... در عوض آن پشت، علی بود که تنبان کنده،روی شکمش خوابیده بود و با چشمهایش داشت فیلم را میخورد... حالا صحنه پاهای پر پشم و پیله و سیاه علی هم به بدبختی هایم اضافه شد... هرچه از هفته پیش خورده بودم را به طرفه العینی روی تنِ علی بالا آوردم...
علی هم هیچ عکس العمل خاصی نکرد و فقط زیر لب چیزی شبیه "شایسه" گفت...که نفهمیدم با من بود یا با آن غلمان توی فیلم که دوست داشت جای او میبود...

تا یک مدت بعد هم ، از نوار ویدئو و اسم جاسم و هر نوع کاپشن خلبانی، حالم خراب میشد... شبها هم کابوس پاهای علی را میدیدم... خیلی طول کشید که با این ماجرا کنار بیایم و بتوانم یک فیلم را کامل ببینم... چیزی حدود هفت روز طول کشید...یعنی دقیقا هفتم پدربزرگم... خدا رحمتش کند...

آنجا را طراوت بخشید

2009-11-03T08:40:00.000-08:00

نشد آقا جان... قرارمان بود که مدتی از این دنیای مجازی مرخصی بگیریم و به زندگی واقعیمان بچسبیم، که نشد... درست مثل کارمندهای بایگانی اداره ثبت و احوال ابرقو شده ام... سرم را بزنند، تهم را بزنند، باز سر از همان زیرزمینی بایگانی در میآورم...اصلا زیر آفتاب رفتن به من نیامده است...من مستحق همین زیرزمین مجازی نمور هستم. البته فقط من مقصر نیستم.... مردم یک کارهایی میکنند که مجبور میشوی چاک دهانت را باز کنی..نمیگذارند آدم سرش را با خیال راحت روی بالش بگذارد... همین پریشب مثل یک بچه باشخصیت، دوش گرفتم و همینطور گرماگرم، خزیدم زیر پتو که یک مجله ای بخوانم و چشمهای سنگین شود و تا صبح، یک کله بخوابم... آقا جان به صفحه دوم مجله که رسیدم، یک آگهی دیدم به این اندازه...باور کنید دیدنش، آب و روغنم را قاتی کرد... خودتان یک کلیک روی آن بکنید و آن را با دقت مطالعه کنید...

دیدید؟ حالا سوال من این است... آدم هر فکر عجیبی به سرش زد، زود باید جامه عمل به آن فکر بپوشاند و ثبت اختراع کند و آگهی بزند ؟ باور کنید ما قدیمها وقتی میخواستیم اوج تکنولوژی را مثال بزنیم، میگفتیم آفتابه برقی... اما خدایی فکر نمیکردیم روزی، یک استعدادی بیاید و واقعا آن را اختراع و ثبت کند... آنچه که من از آگهی دستگیرم شد (البته گلاب به روی همه حضار) این بود که شما کافیست "نشستگاه" توالت فرنگیتان را با این اختراع عوض کنید... از روی شکلش هم پیداست که احتمالا این اختراع شامل یک نشستگاه، آفتابه(برقی-دیجیتال) و یک سری کلید و دکمه است... کارکرد آن هم گویا اینطور است که وقتی دستشویی رفتید، لازم نیست به سیاه و سفید دست بزنید (بجز همان "زور" زدن اول البته)... این اختراع تا آخر کار همراه و محرم شماست... بهداشتی میشورد و شما را دوباره تحویل کانون گرم خانواده میدهد...

من حسود نیستم...بخیل هم نیستم... فقط همیشه فکر میکنم که چرا برای ما ایرانی ها، این قضیه، لاینحل و بغرنج مانده است؟ اصولا آنقدر مهم است که شریعت انسانها را هم گاهی میتواند به خطر بیاندازد. ماجرا یک جوری برای ما حیاتی است که اگر ازشهرمان خارج شدیم و فلانمان گرفت، عزای طهارتمان را میگیریم که چه کنیم حالا؟ اصلا بیایید و زندگی ایرانی های خارج از کشور را مرور کنید... خیلی ها هنوز با این ماجرا کنار نیامده اند... یکی مستراح فرنگی اش را لوله کشی میکند...یکی آب پاشِ گلدان را به جای آفتابه استفاده میکند و یکی دیگر بطری نوشابه خانواده را... جان خودم این آفتابه داستانی است برای خودش...

خلاصه اینطوری... از بحث خارج نشویم... حالا نمیدانم این سیستم کلاسیک "شلپ و شلوپ" که از اجدادمان به ارث رسیده و البته فقط مختص خودمان است چه ایرادی داشته که یکی آمده و این اختراع را کرده؟ البته کار درستی بوده... یک دوستی برایم گفته بود که با استاد اسکاتلندی خود در مورد نحوه طهارت ایرانی ها حرف زده بوده و وقتی که فهمیده که چطور فلانمان را میشوریم، دیگر با این دوستم دست نمیداد و از همان دور فقط دمی برایش تکان میداده... حالا این اختراع این مشکل ما را کاملا مرتفع میکند... بدون دخالت دست...

حالا هم حرف من خدا نکرده تمسخر این اختراع شگرف نیست... فقط خواستم خلاقیت را حس کنید.... مثلا نوشته است که درب خلا به صورت هیدرولیکی باز و بسته میشود که تولید صدا نکند. که البته من معتقدم باید این دستگاه را طوری میساخت که اتفاقا صدا زیاد تولید کند تا صداهای ناخواسته دیگر را پوشش دهد... یا یک جای دیگر آگهی گفته که " به صورت اتوماتیک شما را با آب گرم پاکیزه و بعد خشک کرده و با طراوت تمام تحویل میدهد"... این جمله هم خیلی مبهم بود... چه چیزی را با طراوت تحویل میدهد؟ ما را؟ یا عضو شریف را از جا در می آورد و خشک میکند و بعد تحویل میدهد؟

در هر حال نمیخواهم مته به خشخاش بگذارم... دستشان درد نکند و خداوند رزق و روزیشان را بیشتر کند و لبشان را همیشه خندان نگه دارند همانطور که الان دو روز تمام است که لب من را به خنده باز کرده اند...

ته نوشت: تا یادم نرفته است این را هم بگویم که عیشمان تکمیل شود. حتما لوگوی شرکت را هم مد نظر داشته باشید...همانجا که نوشته FANNYWASHER ... به نظر شما حرف W کمی آشنا نمیزند؟

2009-10-28T19:45:00.001-07:00

این روزها شدیدا "مرخصی لازم" شده ام... یعنی احساس میکنم که یک جورهایی باید از تمام فعالیتهای روزمره ام دست بکشم... برای یک مدتی... احساس خستگی و تا حدی مردگی دارم...و به قول معروف دل هوای تازه میخواهد... احتمالا تمام فعالیتهای مربوط به دنیای مجازی را هم برای یک مدتی باید معلق کنم...بلکم انرژی سابق را به دست بیاورم... دلتان را صابون نزید... قصد مردن ندارم و کرکره اینجا را پائین نخواهم کشید...همچنین نقشه برای اموالم نکشید... در هر حال مردانگی کنید و تا برنگشته ام، لینک اینجا از حافظه تان پاک نکنید که آه من دامنگیرتان نشود... به هر حال تا یک صبح آبی آفتابی، فعلا بدرود.

این سگ وحشی

2009-10-28T14:04:00.000-07:00

ما همه اش میخواهیم تقیه کنیم و راه تزکیه نفس را پیش بگیریم و به حرمت زن و بچه مردم که اینجا را میخوانند، پست هجده پلاس ننویسیم... اما لامروت مگر روزگار اجازه میدهد؟ دائم یک داستانی، حدیثی یا فیلمی پیش می آید و ما را وادار میکند که با چکش بزنیم و این تابو را خرد و خمیر کنیم... خب فلسفه بازی بس است و برویم سر اصل ماجرا... آقا ما یک مدت پیش ماجرای یک دوست چاقی را برایتان نوشتیم که با همسرش به مدت چند سالی به صورت خواهر و برادری زندگی کرده اند و هیچ رفت و آمد و دید و بازدیدی به مناطق ممنوعه همدیگرنداشته اند و همه این منطقه مفرح ، درست مثل دشت های نوادا، بکر و دست نخورده مانده بود... حالا ماجرای این دوستمان را نمیخواهم دوباره بنویسم و اگر میخواهید خودتان برویم و بخوانید... نکته در اینجاست که بعد از مدتها دوباره یک ملاقاتی با این دوستم داشتم... اول از همه صورت گل انداخته و لبهای خندانش، به راحتی نشان داد که از آن افسردگی و یرقان بیرون آمده و کاملا دل خجسته ای پیدا کرده است... خودش به حرف آمد و خیلی خلاصه گفت که "طلاق گرفتیم"... میگفت که بالاخره مثل دو آدم متشخص، نشستیم و فکرهایمان را کردیم و در آخر صمیمانه دست همدیگر را فشردیم ، برای همدیگر آرزوی موفقیت کردیم و جدا شدیم و هر کسی رفت به دنبال کار خودش... انگار که نه خانی آمده و نه خانی رفته است... همانطور که از مادر زائیده شده بودید... بدنه و فنی سالم...

من، اول مثل هر آدم سنتی دیگری، شوکه شدم و شروع به داد و فریاد که احمق، چرا اینکار را کردی؟ زندگی چند ساله ای که درست کرده بودی رابه فنا دادی که چه؟ و خلاصه از این حرفهای صد من یک غاز... کمی بعد، از خر شیطان آمدم پایین و به حرفهایش گوش دادم... دیدم که بد هم نمیگوید... میگفت خلاص شده ام... میگفت این روزها با یکی دیگر هستم که آنچه میخواهم را به خوبی بر آورده میکند بدون اینکه عذاب وجدان "خیانت" کردن از سر و گوشم بالا برود... همه چیز زندگیم آمده سر جایش... صبح ها کار میکنم...عصر ها خوشگذارنی میکنم و شبها در بازوی های گرم کسی –بدون اینکه به کس دیگری فکر کنم- آرام میگیرم... میگفت قبلا ها که اینطور نبود...صبحها در فکر آن کس دیگر بودم...عصر ها چون آن کس دیگر نبود، به من خوش نمیگذشت و شبها "در کنار" کسی ، نا آرام میخوابیدم... امروز همه چیز مثل ساعت کار میکند... لذت دارد این زندگی...

خیلی حرف زد...همه درست بودند... آنقدر که فکر کردم و بیایم و یک بار دیگر اینجا فریاد بزنم که ایهاالناس از این غریزه اصلی، غافل نشوید... این غریزه درست مثل یک سگ شکاری خطرناک است که از بچگی با شما بزرگ شده است... اگر درست تربیت و تغذیه اش کردید و اورا به گردش بردید، برایتان میشود یک دوست وفادار که تا دم مرگتان، یا خودش با شماست یا خاطره شیرینش... اما اگر به او بی توجهی کنید و در خانه حبسش کنید و غذای بد به او دهید، میشود یک سگ همیشه گرسنه و وحشی که خون جلوی چشمهایش را میگیرد و امانتان را میبرد... آنقدر پارس میکند که یک ثانیه هم چشم نتوانید روی هم بگذارید...

همه این حرفهای را توی چندین پست قدیمی گفته ام و همه تکراریند...اما مهم هستند... دوباره گفتنشان هم هیچ اشکالی ندارد... این دوست من میگفت که حالا من حرمت همه چیز را میتوانم حفظ کنم... از ران سفید منشیمان بگیر، برو تا عشوه دختران خیابان... همه امروز برایم یک نسیم خنکند که توی طوفان خوشی های خودم گم میشوند و محلی از اِعراب ندارند... میگفت، نمیدانی که وقتی بی هوا از پس گردنم یک بوسه میبرد و رد میشود، چقدر لذت میبرم و تا مدتی مثل فیلم ، از اول برای خودم پخشش میکنم... یک چیز ساده که هیچ وقت نمیدانسته ام...

خلاصه من شما را به طلاق ترغیب نمیکنم... هنوز به عقیده من، طلاق، اعتراف به خطا میباشد که اگر کمی به خودتان احترام بگذارید، راضی نمیشوید که تن به آن بدهید. اما ماجرا این است که آدمها توی دلشان یک حفره ای باقی میماند که خودشان خبر از آن ندارند... فقط میبینند که این قلب بی صاحاب صدایی از خودش نمیدهد... جاهایی که باید تند بزند، مثل بز می ایستد و وقتهایی که باید رام باشد، یورتمه میرود... ماجرا خیلی ساده است... خیلی چیزها به همان داستان خصوصی شما بر میگردد... به همان مهمانی شبانه دو نفری که گاهی توی فضای قرمز و نارنجی رخ میدهد و گاهی هم ته زیر زمینی نمور که دائم دعا میکنید که از آن خلاص شوید...

خودتان حلش کنید...هر طوری که صلاحتان است

Roller Coaster

2009-10-26T18:49:00.001-07:00

"آقای عزیزی"، یک ایمیل نسبتا مفصل برایم زده بود و اعتراض نسبتا به حقی کرده بود. میگفت که پستهای طنزی که اینجا میگذارم، اگر چه گاهی لبخند را بر روی لبهایش می آورند، اما خیلی از آنها "سر و ته" درست و مشخصی ندارند... منظورش این بود که که هر داستانی ولو که طنز باشد، باید در آخرش یک نتیجه گیری منسجمی با خودش بیاورد...یا به عبارت دیگر، خواننده باید پیامی، نکته ای چیزی، ته ماجرا دستگیرش شود...

تا حدی با این "آقای عزیز" موافقم... اما من همیشه اعتقاد دارم که "هدف" یک داستان طنز -و نه هجو- لزوما میتواند "نتیجه" آخر داستان نباشد... میتواند هدفش این باشد که فقط کسی را بخنداند... یک داستان جدی -متضاد طنز- درست مثل اتوبوس تهران-چالوس میماند... تهران سوار میشوی و انتظار هم داری که چالوس پیاده شوی...یک نتیجه منطقی و واضح...اما طنز لزوما اینطور نیست... طنز مثل ترن هوایی میماند... سوار میشوی، بالا و پایین میروی، هیجان میگیری و زیر دلت خالی میشود... آخر سر هم، همان جایی پیاده میشوی، که سوار شده ای...به جای جدیدی نمیرسی و فقط فکر همان هیجان و بالا و پایین رفتنها برایت باقی میماند...

البته این فقط نظر من بود که به خود آقای عزیز هم گفتم...حالا نمیدانم شما با کداممان موافق ترید؟

آپشن

2009-10-22T20:41:00.000-07:00

اصولا به عقیده من، ماشین باید ساده باشد. یعنی نباید دنگ و فنگ و ادا و اصول داشته باشد. کلهم، چهار تا چرخ و یک شاسی و فرمان و دنده کفایت میکند... حالا اگر برف پاک کن هم داشت که فبهاالمراد، نداشت هم که به چپ اسب فلانی... مثلا همین پیکان خودمان... فکر کرده اید مثلا مغزهای انباشته شده در شرکت ایران خودرو و چند کرور مهندس مکانیک ویلان و سیلان در این کارخانه، عرضه این را نداشته اند در این چهل سال که این قوطی را از تالبوت انگلیسی ها تحویل گرفته اند، کمی آن را بهبود و ارتقا دهند؟ چرا! خوب هم میتوانسته اند...اما نکرده اند. خوبی پیکان این است که به حکم سادگی اش، هر ننه قمر و عمله ای میتواند آن را تعمیر کند. ببینید ماجرا چقدر پیش پا افتاده است که "حاج احمد ماس بند" (خدابیامرز سر کوچه خانه سابق ما بساط ماست بندی و شیر برنج و سر شیر واینها داشت) بدون هیچ تحصیلات مرتبطی، میتوانست موتور هر پیکانی را کمپلت پایین بیاورد و دوباره سر هم کند... حالا بماند که گاهی رگه های چرب روغن موتور را میشد توی ماستهایش پیدا کرد، اما منظور اینکه نه دردسری دارد این ماشین نه افاده ای...

حالا چه شده که من یاد این ماجرا افتاده ام؟ ماههای اولی که آمده بودیم دیار غربت، یک ماشین آبی دست دوم تمیز خریدیم که از نظر "آپشن" و " ادا و اصول" به قول معروف آخَرش بود. این ماشین، هر کاری که بگویی، میتوانست بکند... جلویش درست مثل کابین خلبان بود، از بس که کلید و دکمه ودستگیره و لامپ و سایر زوائد داشت. ما هم که از ایران آمده بودیم و با تکنولوژی ترین ماشین که تا آنموقع رانده بودیم-البته بعد از پیکان جوانان- همان رنوی کذایی بوده که داستانش را یک روزی برایتان گفته بودم... خلاصه هیجان زده بودیم از این همه "چیز" که این ماشین داشت...اینقدر که، روزهای تعطیل، بساط تخمه و آجیلمان را برمیداشتیم و توی ماشین مینشستیم و شروع به تفحص و تحقیق در باره آپشنها میکردم (البته جایی نمیرفتیم...همینجور توی پارکینگ میماندیم)...

همه این قرتی بازی ها برایمان بعد از چند ماه عادی شد... یک روز از سر کار با این ماشین آبی بر میگشتم خانه...مطابق روال عادی، ضبط ماشین بود و شیشه سمت راننده پایین و دست من تا نصفه از پنجره بیرون...تیپ همین راننده های خطی ونک-آزادی... بدتر از همه اینکه توی هپروت هم بودم...مثل همیشه... نفهمیدم چه شد و یک چاله به این عظمت (شاید هم بزرگتر)پرید زیر چرخ ماشین... یک صدای خرکی و آمد و بعد از آن هم ماشین افتاد به بندری زدن... فهمیدم که چرخ ترکیده است (صحیح تر اینکه پکیده بود)...زدم کنار... وسط یک جاده خلوت و متروک...باد سرد پائیزی و آفتاب دم غروب و یک سری کلاغ که جو گیر شده بودند و بالای سرم ادای لاشخورها را در می آوردند و میچرخیدند... هیچ کدام از این شرایط ترسناک، دلم را حتی اندکی هم نلرزاند... خوب چیزی نبود... پنچر شده است، چرخش را عوض میکنم... کار سه سوت و بلکم هم دو سوت است... خیلی ریلکس چرخ زاپاس را در آوردم و برای اینکه خودی جلوی آن ادمهای احتمالی که شاید پشت پنجره خانه های مرموز آن طرف خیابان، داشتند من را تماشا میکردند، ادای این شوفرهای اتوبوسهای لوانتور را هم در می آوردم... جک را زدم زیر ماشین... آچار چرخ را در آوردم... پنج تا پیچ داشت... چهار تا را به طرفه العینی در آوردم... به پنجمی که رسیدم، دیدم آچار به پیچ نمیخورد... نسبتشان، چیزی شبیه نسبت مثلا نامجو بود به رضا زاده... هر چه زور زدم که این پیچ بی صاحاب مانده را در آچار فرو کنم، نشد که نشد... همانجا یاد مربی طرح کاد دبیرستان افتادم... اتومکانیکی میرفتیم... میخواستیم چرخ یک رنو را عوض کنیم...نیم ساعت سه نفری تلاش کردیم، اما نتوانستیم پیچهای رینگ را در سوراخهای چرخ فرو کنیم... مربی مان گفت شما الان توی روز روشن سه نفری نمیتونید یک میله را توی این سوراخ گشاد فرو بکنید؛ آنوقت دو صباح دیگر چطوری این کار را در تاریکی، آنهم زیر لحاف میخواهید انجام دهید؟

خلاصه... نشد که نشد... پیچ پنجم سر جایش ماند... رفتم سراغ دفترچه راهنمای ماشین... یک کتابی بود به قطر دو جلد از تاریخ تمدن ویلدورانت... ده دقیقه ای طول کشید که تازه فصل تایر و چرخش را پیدا کنم... خواندمش...بی پدر توی پاورقی نوشته بود که برای ایمنی بیشتر، همه چرخها، یک پیچ ضد دزد دارند که برای باز کردنشان، آچار مخصوص میخواهید که در فلان جای ماشین تعبیه شده است... رفتم فلان جای ماشین...نبود... همه فلان جاهای دیگر ماشین را هم گشتم...نبود که نبود... حالا هوا هم تاریک شده و کلاغ ها واقعا به هیبت لاشخور در آمده اند... تلفنم را برمیدارم و زنگ میزنم به نمایندگی و ماجرا را میگویم... طرف پوزخندی میزند(توی مایه های داداش ر*دی)...بعد میگوید باید ماشین را بیاوری اینجا...هزار تا از این اچارها داریم، باید ببینیم کدامشان میخورد...خلاصه چهار تا فحش به طرف و ماشین و نمایندگی و پیچ ضد دزد میدهم و با بدبختی یکی از اینها که ماشین بکسل میکند را پیدا میکنم و با خواهش میکنم و جان مادرت، راضی مشود که من را تا نمایندگی برساند... نیم ساعت بعد میرسم نمایندگی و مجبور میشوم آچار را به قیمت گزافی بخرم... همانجا چرخ را عوض میکنم... اچار و بساطم را جمع میکنم و میگذارم توی کیف و یکهو یک صدا جرینگی می آید و یک چیزی از توی کیف می افتد بیرون... همان آچار ضد دزد گمشده پدرسگ بود...کارد میزدید، خونم در نمی آمد... پول آچار اضافه و بکسل ماشین، دردسر و اینها برای اینکه روزی روزگاری یکی نیاید چرخ ماشینمان را ببرد... حالا هم آن ماشین را فروخته ام و آن یک آچار اضافی را برای عبرت خودم و همسایه ها، زده ام به دیوار پارکینگ...

اینها را گفتم که آقا جان دنبال آپشن و اینها نروید... به ولای علی همینکه چهار چرخ داشته باشد و راه برود، کافیست

خلاقیت

2009-10-21T11:45:00.000-07:00

صاحب سبک باشید

آقا جان هر کاری که میخواهید بکنید، بکنید... فقط در آن صاحب سبک خودتان باشید. این یک قانون نانوشته است و تا حالا به نام هیچ آدیمزاده ای ثبت نشده بود، که الان شد... من آن را نوشتم و از حالا به بعد هم جزو مایملک من محسوب میشود. اینها را ول کنیم...برسیم به صاحب سبک بودن...

ببینید… همین "علی واکسی" خودمان را نگاه کنید... ما هزار تا شاید هم ده هزار تا، واکسی توی مملکت خودمان داریم...همشان آمده اند یک قوطی چوبی درست کرده اند و بساطشان را در آن ریخته اند و دوره راه می افتند توی بازار و کوچه و محل که بیا و واکست بزنم... هیچ کدامشان هم معروف نشدند... نه بی بی سی با آنها مصاحبه کرده و نه هر روز بیست تا ایمیل از زندگی نامه آنها، دست به دست چرخیده است... حالا یک کسی آمد و به جعبه واکس خودش، ایده "تلفنی بودن یک واکسی" را هم اضافه کرد. اینقدر معروف شد که اگر توجه کرده باشید من آن بالا گفتم "علی واکسی خودمان"!... یعنی تا این حد...

حالا این یک مثال چرب و چیلی و سیاه و معمولی بود...شما اگر یک نگاهی به دور و برتان بیاندازید، از این علی واکسی ها خیلی میبینید... توی همین تهران خودمان... چند تا بقالی داریم که اسمشان "دریانی" است؟ حداقل هر محله ای یکی را دارد... هیچ کدامشان هم معروف نیستند، بجز "دریانی" محله ما... طرف آمده و روی میزش یک قابلمه هیئتی گذاشته است و لب به لب پرش کرده از کاغذهای تاشده شانسی... ادعا میکند که قبل از خرید، یکی از این کاغذها را با چشم بسته انتخاب کن، هر چه در آمد، آن را به صورت مجانی به باقی خریدهایت اضافه میکند. شیر مفتی... کره مفتی... به هر حال ما انسانیم و عبید این تئوری که "مفت باشد، کوفت باشد"(یا به بیانی مفت باشد، کلفت باشد...بسته به دیدگاه آدمها)... حالا نتیجه چه میشود؟ من که عمرا حاضر نیستم دو قدم پیاده بروم، برای این آقای دریانی یک ربعی پیاده میرفتم تا شاید چیزی برنده شوم... ته دلم هم قرص بود که این مارمولک، روی تمام این کاغذها کلمه"پوچ" را نوشته است...اما باز هم کورسوی امیدی داشتم که شاید اشتباهی از زیر دستش در رفته و یکی را نوشته مثلا "یخمک"... که هیچ وقت هم آن اتفاق نیفتاد... اما آدم خلاقی بود...متفاوت کار کرد...مشتری های احمق مثل من هم از سر وکولش بالا میرفتند و روزی یک قابلمه، کاغذ مصرف میکرد...

هنوز هم مثال بزنم؟ بس است دیگر... مخلص کلام اینکه به عقیده من، اینکه چه کاره ای، اصلا مهم نیست...اینکه چطور این کارت را انجام میدهی مهم است... همین گداهای توی کوچه و خیابان مثال زنده این ماجرا هستند... اینها تا حالا کلاس مارکتینگ که نگذرانده اند ولی نامردها این قانون نانوشته را سینه به سینه به نسل های بعدشان منتقل میکنند. باز هم نتیجه اش این میشود که شما و من ساده دل، سر صبح به خودمان قول میدهیم که عمرا به این شیادها پول ندهیم، ولو اگر خودشان را به مردن زدند یا حتی اگر واقعا تلف شدند...شب که برمیگردیم به خانه، نمیفهمیم که چطور دوباره در پاچه ما فرو کرده اند...نه جان من...اینطور نیست؟

من تا حالا هر کسی را دیده ام که نگاه جدید تری به دور و برش داشته است، بدجوری موفق بوده است... بدترین قسمت هم این بوده که وقتی میفهمم که ترفند ونگاه خلاقانه اش چه بوده، میفهمم که چقدر هم ساده و ابتدایی است... به هر حال... از ما گفتن و از شما نشنیدن و این صفحه را مثل برق بستن... در ضمن این را هم بگویم که من هم از این دیدها ندارم... اگر داشتم که الان اینجا شما راموعظه نمیکردم و میرفتم پی نو آوری و خلاقیت خودم...

این را هم بگویم و بروم... توی همین عالم نوشتن و وبلاگ نویسی هم داستان بی کم و کاست تکرار میشود...دوست ندارم اسم کس خاصی را بیاورم واز او تعریف و تمجید کنم...اما مثلا همین لنگدراز خودمان...به عقیده من یک جورهایی ادبیات داش مشتی زنانه و جدیدی دارد که به دل مینشیند... یا همین تاکسی خودمان... مینیمالهایش کمی تا قسمتی با بقیه فرق میکند... حالا با این همه فضای خلاقیت و ابتکار، بعضی ها، هنوز به روال زمان طاغوت(کنایه از گذشته ای دور و سیاه و سفید ) می آید و کامنت میگذارد که عجب وب جالبی داری به من هم سر بزن... خب برادر من... بیا و خلاق باش...مثلا بیا و بگو "عوضی کره بز... درِ این هجو خانه را تخته کن "... آنوقت من هم تحت تاثیر قرار میگیرم... حتما به وب تو هم سر میزنم...حتما نظر هم میدهم...حتی احتمال دارد حضورا هم خدمت برسم و دهان حضرتعالی را مزین کنم...

شب جمعه

2009-10-20T08:58:00.000-07:00

قبل نوشت: اگر هجده سال را پر نکرده ای، پاشو برو بخواب و این پست را نخوان

سه سالی میشد که رضا را ندیده بودم. حالا ویزا گرفته بود و آمده بود که ده روزی پیش هم باشیم. رفیق قدیمی، درست مثل شراب چند ساله میماند... یا نه، بهتر از آن شبیه سیر ترشی چند ساله... آمدنش، اولین چیزی را که تداعی میکرد، شیطنتهای دوره جوانیمان بود که کم هم پربار نبوده است. شب دوم به سوم نکشیده بود که تصمیم گرفتیم برویم و کمی عیاشی کنیم... کمی گناه کنیم تا خیلی پاک از دنیا نرویم... من اصولا اعتقاد دارم آدمی که خیلی پاک از دنیا برود، درست مثل کسی است که قبل از امتحان، سوالات را کش رفته و همه تستها را سر امتحان درست میزند... پس برای طبیعی جلوه دادن، بایستی کمی گناه هم کرد... لابد!

خلاصه اینکه جمعه شب، ساعت 9 شب برای صرف کمی نجسی، زنده کردن خاطرات جوانی و خلاصه بریدن از قید وبند زندگی و هزار بهانه دیگر، من و رضا از خانه بیرون زدیم. از اول هم شرط کردیم که امشب فرض را بر این میگذاریم که دو جوان مجرد، لا قید، بی وجدان و خلاصه کثیف هستیم. یک شب که هزار شب نمیشود.

ساعت نه: سوار ماشین شده ایم. رضا یک تیپی زده است که نگو... فکر کنم اگر پا بدهد، سر راه یک دسته گل گلایل هم میخریم و یک خواستگاری هم میرویم. یک آهنگ تکنو گذاشته ایم با مضمون "دوپس...دوپس"... ناخودآگاه هر دوتایی ما داریم "هد" میزنیم. شب جمعه است و همه آدمها آمده اند پی الواطی شان... قرار میگذاریم که برای صرفه جویی در زمان، اولین کلابی که سر راهمان آمد، برویم و مستفیض بشویم.

ساعت نه و بیست و یک دقیقه: هنوز داریم "هد" میزنیم... من سمت چپ خیابان را بازرسی میکنم و رضا سمت راست را... رضا میگوید هر جا که لامپ نئون قرمز و آبی سر درش زده اند، همانجا محل فسق و فجور است... راست میگوید... نمیدانم چه حکمی دارد این لامپ نئون قرمز... هر جایی که قرار است خلافی در آن صورت بگیرد، از این لامپها دارد... درست مثل مسافرخانه های ناصر خسرو در این سریالهای آبگوشتی...

ساعت نه و بیست و شش دقیقه: آن دور دستها یک چراغ آبی چشمک زن میبینم با یک کلمه کلاب... عنان اختیار را از کف میدهم و فرمان ماشین را نود درجه میپیچانم و به سمت نور یورش میبرم... ماشینها همه دارند برایم بوق میزنند و انگشتهای دستشان را نشانمان میدهند...مهم نیست... مهم کلاب است... رضا هنوز دارد هد میزند...

ساعت نه و سی دقیقه: حدسمان درست است... کلاب است... از آن کلابهای با کلاسی که خودشان می آیند وسویچ ماشینت را میگیرند تا برایت پارکش کنند و تو هم خیلی سخاوتمندانه به راننده انعام میدهی... قبل از وارد شدن، رضا بازویم را میگیرد و میگوید که نکند بروی و توی وبلاگت ماجرای امشب را بنویسی... آبرویمان میرود... به رضا قول میدهم که ماجرا را ننویسم... توی دلم به او میخندم...

ساعت نه و سی ویک دقیقه: دم در ورودی دو تا گراز دراز و گردن کلفت ایستاده اند، با عینک آفتابی و کت و شلوار سیاه ... پدرسگ ها جو گیر شده اند و فکر میکنند نگهبان کاخ سفید هستند... خیلی محترمانه کارت شناسایی میخواهند برای اینکه ببیند بیست و یک سال داریم یا نه... من گواهینامه را میدهم... رضا کارت پایان خدمت سربازی از نیروی انتظامی را رو میکند... شانس می آوریم و عینک طرف از قیر سیاه تر است و چیزی نمیبیند... کنار میکشند که برویم تو...

ساعت نه و سی ودو دقیقه: یک باجه دم در است که یک دخترک مو قرمز در آن نشسته و بلیط ورودی میفروشد... ایرانی بازی در میآوریم و سر حساب کردن پول گلاویز میشویم... دخترک موقرمز میترسد و فکر میکند که دعوایمان شده است...میخواهد همان گرازهای دم در را صدا کند که بیایند و جدایمان کنند... به هر حال رضا به حکم جثه درشت ترش، موفق شد که پول را حساب کند... خوب چه بهتر... دخترک موقرمز با ترس و لرز بلیط ها را میدهد...

ساعت نه و چهل دقیقه: وارد کلاب شده ایم... نور نیست...دود هست...صدای آهنگ، ماتحت خر را پاره میکند... یک راهروی دراز را طی میکنیم...به یک دوراهی میرسیم... با سیستم سنگ کاغذ قیچی، می پیچیم به سمت سالن سمت چب... آه خدای من اینجا چه خبر است؟ یک جایی مثل "سن تئاتر" آن وسط هاست... یک میله کلفت فلزی براق ، وسطش کاشته اند... یک سری هم حوری بهشتی که وظیفه شان راهی کردن مردها به جهنم است، آن وسط از این میله بالا میروند و سر میخورند پائین...مثل میمون... اولین سوال مطرح شده این است که اینها چرا لباس ندارند؟

ساعت نه چهل و پنج دقیقه: یک میز پیدا کرده ایم جفت "سن"... هر دو نفرمان بدجوری معذبیم... حس مردانه مان درگیر شده است با حجب و حیا... سرمان را انداخته ایم پایین و زیر ناخن هایمان را تمیز میکنیم و از آنطرف هم زیر چشمی حوادث روی سن را پیگیری میکنیم... رضا میگوید که نکند ماجرا نوبتی باشد... یعنی نکند بعد از اینکه خانمها رقصشان تمام شد، نوبت ما بشود که برویم آن بالا و جیک و پوکمان را بریزیم بیرون... میگفت من لباس زیر مناسبی ندارم...تازه یحتمل جورابهایم هم سوراخ است.... من با شدت خنده از روی صندلی می افتم پایین...

ساعت نه و پنجاه دقیقه: حوصلمان سر رفته است... به رضا میگویم که زنها همه یک شکلند...ظاهرشان را میگویم... این یکنواختی می آورد... کاش کمی ماجرا هیجان انگیز تر میبود... چه میدانم...مثلا، طرف لباسهایش را که در می آورد، ببینیم که آن بالا به جای دو برجستگی، سه تا یا حتی پنج تا دارد... کیفش بیشتر میشود... اما اینها همه مثل هم هستند، با یک تعداد مشخصی از برآمدگی ها و فرو رفتگی ها... رضا کاملا موافق است... میگوید بیا و برویم آن سالن سمت راست را هم یک نگاهی بیاندازیم...

ساعت نه و پنجاه یک دقیقه: میرویم توی سالن سمت راست... پایمان که رسید آنجا، فهمیدیم چه غلطی کرده ایم... نامرد اینجا " گی بار" است... راه برگشت نداریم... مردهای عجیب غریبی آنجا دارند جولان میدهند... کم مانده تا انگشتمان بکنند... به رضا میگویم که ببین تو جای برادر من هستی... اما الان نه راه پیش داریم نه پس... تنها چاره این است که خودمان را به "گی" بودم بزنیم! وگرنه امکان دارد همینجا هر دو نفرمان را شوهر بدهند...تازه اگر تجاوز نکنند... با اکراه دست همدیگر را میگیریم و میرویم پشت یک میز مینشینیم...

ساعت نه و پنجاه و سه دقیقه: این سالن هم یک "سن" دارد... به ناگه یک سیاه پوست بادمجانی قلچماق می پرد وسط سن... هیکل ردیفی دارد... آهنگ تند تر میشود... بادمجان با آن هیکلش شروع به قر دادن میدهد.... کارهایی میکند... صد و هشتاد باز میکند... قر کمر بابا کرمی میدهد.... حالا کره خر شروع کرده و دکمه ها پیراهنش را باز میکند... ای بابا... پیراهنش را در آورد... به ولای علی هیکل ردیفی دارد این بی پدر... جان می دهد برای فیلمهای بیناموسی... رضا مدهوش هیکل طرف است... خیلی رفته توی نخش...احساس حسادت میکنم... سعی میکنم که حواسش را پرت کنم... خودم هم باورم شده که گی هستیم... خدایا من را ببخش...

ساعت ده تمام: الان درست هفت دقیقه است که بادمجان دارد برایمان دلبری میکند... هنوز هم شلوارش را نکشیده پایین... خیلی خیالمان نیست که آن را هم در بیاورد... چون خودمان میدانیم آنجا چه خبر است... حالا هم کم کم دارد رقصش تمام میشود... خوب تمام شد...با همان تنبان سن را ترک میکند...پدرسگ، انگار ما مسخره اش هستیم... این کار را توی خانه خودمان هم میتوانستیم انجام بدهیم...

ساعت ده و دو دقیقه: گرسنه ایم... حوصلمان هم سر رفته... خیلی محتاط از پشت میز بلند میشویم... احساس دختر چهارده ساله زیبایی را داریم که آمده باشد یکی از قهوه خانه های میدان شوش... بدجوری آدم را نگاه میکنند... دست دردست و پاورچین از کلاب میزنیم بیرون... حالت تهوع داریم... نمیدانم بابت بادمجان است یا اینکه دست همدیگر را گرفته ایم... شاید هم خودمان خبر نداریم و آنها با ما کاری کرده اند... میگویند ماه اول از این تهوع ها طبیعی است... آدم به بادمجان هم نمیتواند اعتماد کند...

ساعت ده و بیست دقیقه: رفته ایم توی یک فست فود نشسته ایم و داریم همبرگر میخوریم... همه جا نور هست... دود نیست... بهتر از همه این است که رضا آن ور میز نشسته ، نه این ور میز... دوباره برمیگردیم به دوران برادری و نه زناشویی... کیفش بیشتر است... رضا یک گاز گنده به ساندویچش میزند و با دهن پر میگوید بنظرت الان "جاسم" شلوارش را در آورده است؟ منظورش همان بادمجان است... دوباره حالت تهوع برمیگرد... اما عجب چیزی بود این جاسم...

یاس فلسفی

2009-10-19T17:42:00.000-07:00

امروز حدود ساعت دو عصر بود که به یک یاس فلسفی عمیق مبتلا شدم. جان خودتان نخندید. خیلی جدی دارم میگویم. حالا این یاس فلسفی چه هست و ماهیتش چیست، دقیقا نمیدانم. حالا احتمالا خانم ها بهتر میتوانند این شرایط من را درک کنند. هر چه نباشد هر از چند گاهی دچارش میشوند. اما حالا چرا این ماجرا برای یک مرد اتفاق افتاده، خدا میداند. به هر حال... ساعت دو ظهر، دو قلپ از چای دم نکشیده نکبتی را سر نکشیده بودم که اتفاق افتاد. یک لحظه احساس "آویزان" بودن به من دست داد. جان شما اصلا حس خوبی نیست! حس کنی که هیچ چیز و هیچ کسی نمیتواند خوشحالت کند. تمام اهداف کوتاه مدت و بلند مدتی که داری، بشود مثل یک طرح روی ماسه ها که یک موج بزند و همه را با خودش ببرد...انگار که نه انگار چیزی وجود داشته باشد. تجربه اش کرده اید؟ ما که کردیم (تجربه را)... همچون موقعی حس نوشتن به آدم دست میدهد(همان ساعت دو عصر را میگویم نه الان)... دوست داشتم تمام فیهاخالدون خودم را بریزم وسط... همه اسرار و رازها و حماقتها و چیزهایی که گفتنشان به جان آدم بسته است... اما صادقانه بگویم که ت*مش را نکردم که بنویسم. دو دقیقه بعدش گفتم که این چه شِکری بوده که من خوردم و وبلاگ زده ام و آدرسش را به همه فک و فامیل و دوست آشنا داده ام؟ آدم پایش را داخل این قفس مجازی میگذارد که پشت یک هویت قلابی قایم بشود برای روز مبادا... دقیقا برای یک روزهایی مثل امروز ساعت دو عصر... خودم یک جایی، قدیمها، یک پست نوشته بودم و به خودم بالیده بودم که با اسم راستکی خودم مینویسم و گفته بودم که داداش، فلان دارم این هوا... امروز فهمیدم که چه غلطی کرده ام... حالا آمدم و درستش کنم، به خودم گفتم ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است...در اینجا را تخته میکنم و میروم یک جای دیگر مینویسم به یک اسم قلابی... مثل غضنفر قلیِ جواد پور سیستانی... آنوقت کولاک میکنم... دروازه دهنم را باز میکنم و میگذارم هر چه دل تنگش میخواهد بگوید... دلش خواست داد بزند، عربده کشی کند، فحش بدهد، الواطی کند یا حتی اگر پا داد، گریه هم بکند... نیم ساعتی با این فکرها دلخوش بودم... رفتم توی بلاگر که یک پست غصه آمیز خداحافظی بنویسم و دل همه را آنچنان به درد بیاندازم که خیلی ها بروند و خودکشی کنند... اما نتوانستم... نه اینکه دلم برای شما بسوزد... نه به جان خودم!! فقط احساس مردی را پیدا کردم که دارد به همسرش خیانت میکند... داشتم به گفت و چای خیانت میکردم...لامصب این رادیو جوان هم داشت این آهنگ چاوشی را پخش میکرد که میگفت خیانت و اینها... خلاصه نشد...

بگذریم...لودگی بس است...آقا جان... احساس کردم که دوست دارم یک پست صوتی اینجا بگذارم اما بلد نیستم... یعنی بیایم با صدا نخراشیده خودم، یک گپی با شما بزنم و همین نیمچه آبروی خودم را به فلان بدهم... اما گفتم که بلد نیستم چطور توی بلاگر ام پی تری بگذارم... کسی بلد هست؟ اگر بلدید بیاید و به من هم بگویید...حدیث داریم که اگر کسی چیزی به کس دیگر یاد بدهد، او را بنده و غلام خود کرده است...شما یاد بدهید، ما هم میشویم بنده و غلام شما...قبول؟

مورد بعد... در راستای این یاس عمیق فلسفی که در روح و جان ما رسوخ پیدا کرده است، دنبال یک آدمی میگردم که با او یک چند روزی بروم سفر عکاسی... یک جایی توی همین آمریکای جهانخوار باید باشد... شرایط خاصی هم نمیخواهد داشته باشد جر اینکه اینقدر سعه صدر داشته باشد تا اخلاق مزخرف من را تحمل کند...همین... میدانم که هیچ کس به فلانش هم این درخواست را حساب نمیکند...اما حالا اگر کسی ما را به فلانش حساب کرد، آدرس ایمیل من، بالا سمت چپ قابل رویت است... یک ایمیل بزند تا قرارش را بگذاریم.

حالا میبینید این یاس فلسفی چه ها میکند؟ مثل تب کنگو میماند... چرند آفرینی میکند...

آدم و حوا

2009-10-15T13:39:00.000-07:00

به حوا گفتم: کاش من "آدم" بودم...آنوقت همه سیبهای باغ خدا را یکجا میچیدم و میخوردم، که او هم، من و تو را از بهشتش بیرون کند... آخر کسی نمیداند که بهشتِ من، همانجایی میشود که تو باشی و نه باغ سیب او...کاش تبعیدمان میکرد به یک جای دور که هیچ نگاهی نباشد جز نگاه من و تو...
اما حالا که من آدمِ تو نیستم...باید بنشینم همین کنار ها، زیر درخت سیب تا ببینم که چه وقت "آدمِ" تو می آید و سیب را میچیند و تو با خنده، روی پنجه پا دستش را میگیری و نرم نرمک از این باغ میروید...
کاش من "آدمِ" تو بودم...

***

حوا گفت:

به آدم گفتم: من منتظرم تا تنها هوایی که دم زندگی سازت می شود نفس من باشد تا من و فقط من حوای تو بشوم آن روز خدا از لذت عشق من و تو نمه اشکی به چشم می آورد و راه را می گشاید تا دست به کار ساختن بهشتمان بشویم

***
به حوا گفتم : تو که آن دور دستها، دستت در دست فرشته ها، با باد میرقصی و صدای ساز "آدمت" گوشهایت را پر کرده که صدای من را نشنوی... این ساز من است که امروز، خاک میگیرد بیرحمانه... ترسم از آن روزی که نمه اشک خدا،از شادی عشق تو و او، خاکِ ساز من را گِل کند...

***

حوا خندید و گفت:

دیدی خودت گفتی حقیقتی را که از آن فرار می کنی،آنچه می خواهم صدای ساز توست که سر انگشتان نوازشگرت را می طلبد خاک سازت را بتکان که تمنای ترنم عاشقانه ات بی تابم کرده

***

به حوا گفتم: از این حقیقت میترسم که از آن فرار میکنم... خیلی وقت است که سوز ساز را در سر انگشتانم فراموش کرده ام... لابد نت ها هم امروز از من فراریند... ترسم از آن است که دست به ساز بزنم و باد مخالف بوزد و به گوش تو نرساند... آنوقت است که من میمانم و خون خشکیده سر انگشتانم و یک داستان ناکام...

بعد نوشت: با تشکر از حوای ناشناس که در این پست همراه ما شد

بچه ها مواظب باشید

2009-10-12T21:24:00.000-07:00

امروز فهمیدم که چقدر بد است که تیوب خمیردندان، شبیه تیوب کرم نرم کننده ماتحت نوزاد باشد... تا حالا دهانم را مایع ظرف شویی و اسکاچ نشسته بودم، که امروز شستم...

بچه نظام آباد

2009-10-06T10:55:00.000-07:00

رضا میگفت:

یکشنبه عصر: دست زن و بچه را گرفته بودیم و رفته بودیم شمال تهران کمی خستگی در کنیم. داریم از اتوبان صدر بر میگردیم خانه... ابی دارد حنجره میدرد... توی آینه یک نیم نگاهی به عقب می اندازم... یک پراید سفید مثل اجل پشت سرم دارد می آید... بی خیالش میشوم... صدای ترمز خرکی می آید... باز هم بیخیالش میشوم... اما پراید بی خیال من نمیشود و گرامپی میکوبد به ماشینمان... منحرف میشویم و بعد از کلی قیقاج و ترمز و دستی کشیدن و آفتاب بالانس زدن، یک جایی وسط اتوبان می ایستیم... پیاده میشویم... پراید هم می ایستد... دو پسر جلو و دو دختر عقب ماشینند... راننده پیاده میشود... یک جوان بیست و یکی دو ساله با موهای سیخ و قیافه فشن... صدایم را کلفت میکنم و میگویم مرتیکه این چه وضع رانندگیه... جواب میدهد که بچه نظام آبادم... کمی ملایم تر با او حرف میزنم...پلیس موتوری میرسد... یک کروکی کج و معوج میکشد... بچه نظام آباد میگوید جناب سروان، این یارو پیچید جلوی من... بهت زده میشوم و سرش داد میزنم... طرف به فلانش هم حساب نمیکند... خم میشود بند کفشش را ببندد... تازه میفهمم که نصف باسنش بیشتر توی شلوارش نیست... بچه نظام آباد با شرت کلوین کلین... بیخیال باسنش میشوم... پلیس موتوری میگوید جمع کنید بریم کلانتری... توی کلانتری شتر با بارش گم میشود... بچه نظام آباد را چسبیده ام که در نرود... پلیس موتوری به بچه نظام آباد میگوید که مقصری... نظام آبادی شاخ میشود و میرود توی شکم پلیس... پلیس موتوری میگوید: شکایت داری؟ میگوید بله... پلیس موتوری هم نامردی نمیکند و مثل برق برگ اعتراض را پر میکند و میزند زیر بغلم که برو دادگاه... تف توی دهانم خشک میشود... بچه نظام آباد را میبندم به فحش و فضیحت...از سر و کول خواهر و مادرش بالا میروم... قرارمان را میگذاریم برای فردا...

یکشنبه نزدیک اخر شب: تلفنم زنگ میزند... بچه نظام آباد است... میگوید: جهنم و ضرر ...از حقم میگذرم... بیا فردا برویم رضایت بدهم و قال وقضیه را بکنیم... توی دلم به بچه نظام آباد، فحش ناجور دارم میدهم... اما باز هم خوب است... همان نصف شبی پلیس موتوری را پیدا میکنم... ماجرا را میگویم... خواهش میکنم... التماسش میکنم که جان بچه ات بیخیال شو و بیا کار ما را راه بیانداز... راضی میشود... با پلیس و بچه نظام آباد ساعت هفت و نیم صبح فردا قرار میگذاریم... میخوابم... تا صبح با بچه نظام آبادم...

دوشنبه صبح: ساعت نه است و بچه نظام آباد نیامده است... بالاخره آمد... به او میگویم مرتیکه عوضی ساعت هفت و نیم قرارمان بوده... چرا الان آمدی... بیخیال سیگاری میگیرد و میگوید داشتم فکر میکردم که صرف میکند که بیایم سر قرار یا نه... خیلی جلوی خودم را میگیرم تا مشتم را توی حلقش فرو نکنم... پلیس برگه اعتراض را پس میگیرد... یک برگ دیگر برای بیمه آماده میکند... همه چیز آماده است... پلیس موتوری به بچه نظام آباد میگوید که بیا زیر برگه را امضا کن و یکی از کوپنهای بیمه ات را هم بده به آقا... بچه نظام آباد سیگارش را پک میزند و تن لشش را میگذارد روی صندلی که امضا کند...همانطور که سیگار روی لبش است میگوید :ای بابا مملکت که نیست... زور داره به مولا... هنوز جملات منحوسش به گوشمان نرسیده بود که پلیس موتوری مثل قرقی پس یقه اش را میگیرد، کاغذ را از زیر دستش میقاپد و آن را به هزار قسمت نامساوی پاره میکند... بعد هم دوباره کاغذ اعتراض را پر میکند و میزند زیر بغل من و میگوید حالا برو دادگاه... هر چه به جان بچه و مادر و عمه و دایی پلیس هم قسم میخورم، راضی نمیشود... یک سری فحش جدید ناموسی و بی ناموسی به بچه نظام آباد میدهم...

پنج شنبه: امروز میرویم دادگاه حل اختلاف... بچه نظام آباد سی هزار تومان پیاده میشود... مثل خر همه جا شلوغ است... روی یک صندلی مینشینم و یک بچه سه چهار ساله را تماشا میکنم که انگشتش تا کتف توی دماغش تفحص میکند... هر چه باشد از ریخت بچه نظام باد که بهتر است... تا ساعت پنج می نشینیم... نوبتمان نمیشود... رفت تا پنج شنبه هفته بعد... کماکان دارم فحشش میدهم...

پنج شنبه هفته بعد: دوباره دادگاه مثل خر شلوغ است... یک گوشه ای ولو میشوم، چشمهایم را میبندم و فکر میکنم که الان سواحل قناری هستم و دارم کیف میکنم... صدای دعوا می آید... صدا آشناست... بچه نظام آباد است... میروم جلو... با مسئول دم در قاضی (دم در اتاق قاضی) دعوایش شده... گیس و گیس گشی میکنند... دو دقیقه بعد هم چهار تا پلیس گردن کلفت می آیند و بچه نظام آباد را مثل گوسفند می اندارند توی بازداشتگاه... حالا دیگر فحشم هم نمی آید... فقط حس میکنم که اشکهایم در حال جاری شدنند... میروم در بازداشتگاه...کمی بچه نظام آباد را فحش کاری میکنم... بعد هم با هزار بدبختی میروم توی اتاق قاضی... قاضی تا میفهمد که من متشاکی همان بچه نظام آبادم، نعره میزند و دربان را صدا میکند تا من را از اتاق و احتمالا از کل دادگاه بیرون بیاندازند... حالا مجددا شروع به دستمال کشیدن فلان جای قاضی میکنم...که شما ببخشید... بچگی کرده است... غلط کرده است ... گه خورده است و اینها... دل قاضی نرم میشود و دستور میدهد بچه نظام آباد را از حبس بیاورند بیرون... دادگاه را تشکیل میدهد... کروکی را قاضی نگاه میکند...نیم نگاهی به بچه نظام آباد و موهای سیخ و شرت کلوین کلین او می اندازد... کارت بیمه اش را میگرد و خودش یک کوپن از آن را میکند و میدهد دستم... بچه نظام آباد تا میخواهد دهنش را باز کند، قاضی خیلی محترمانه به او خفه شو میگوید... کار تمام میشود... از دادگاه می آییم بیرون... گواهینامه همدیگر را پس میدهیم... به او میگویم آخر بچه خوب، تو که هم پول را دادی هم کتک را خوردی هم افتادی توی بازداشتگاه و هم کلی فحش از من خوردی ...اخر سر هم که برگه بیمه ات پاره شد...خب از اول همین کار را میکردی....بچه نظام آباد سیگاری میگیرد و خیلی ریلکس میگوید... ببین داداش...توی این جیزها را نمیفهمی... توی محله ما افت دارد که برگ بیمه ات پاره بشود... به او میگویم مگر بچه های محله شما، صبح به صبح برگ بیمه شان را به هم نشان میدهند؟ دوباره لب ورمیچیند و میگوید: تو نمیفهمی داداش...هنوز راننده نشده که بفهمی... واقعا جوابی برای این همه بلاهتش ندارم...

سوار ماشین میشوم و راه می افتم...به آینه عقب نگاه میکنم... یک پراید آبی دارد مثل اجل میراند... بی خیالش نمیشوم و زود ماشین را میکشم کنار... از جفت من رد میشود و میکوبد به ماشین جلویی... بیلاخی به او نشان میدهم و میروم خانه...

پینوشت: سلام رضا

هذیان

2009-09-14T10:07:00.000-07:00

حضور شما عرض کنم که احتمالا به یک آنفولانزای مرغی، خوکی، گاوی یا به طور کلی چیزی که به حیوان و حشم ربط پیدا میکند، مبتلا شده ام... احتمالا خشم خدا گریبانگیرم شده، از بس که به ملت گیر بیخود دادیم و به آنها خندیدیم... به هر حال...شدیدا ضعف دارم و با یک فوت نقش بر زمین میشوم... از آن مواقعی است که دوباره یاد نعمت سلامتی افتادم و حکما بعد از بهبودی، از یاد و خاطره پاک میشود تا مریضی بعدی...

کمی تب و آب بینی و عطسه و گهگداری هم از این سرفه هایی که آدمهای عملی میکنند، چاشنی این موهبت، به خورد من داده شده است... دکتر هم نخواهم رفت چون اینجا دکترها از آزمایش ایدز، تشخیصشان را شروع میکنند تا اینکه برسند به اثبات سرما خوردگی جزئی بنده... خلاصه اینکه دستی دستی کار میدهند انگ بی ناموسی میزنند به آدم...

یک دوست قدیمی، هفته دیگر، پیش ما خواهد بود... دیدن آدمهایی که از ایران می آیند و بوئیدن آنها خالی از لطف نیست... ولو اینکه بعد از 36 ساعت پرواز، تنشان بوی کلم پخته بدهد... اما باز هم به آغوش کشیدنشان لذت دارد... کلا اینجا اول پائیز یکی پیشت باشد خیلی خوب است... میدانید که پائیز را دوست ندارم... یعنی از آن روزی که مادر بزرگ رفت و بساط کرسی و قصه غول و پری و اینها را با خودش برد، پائیز هم سر لج افتاده با ما... افه می آید و همیشه خودش را برایمان میگیرد تا دلمان بگیرد... لشکر کلاغ های سیاه و نفهمش را میفرستد تا نوک تک تک کاجها، خانه بسازند و با هر قار قارشان خطی روی دلمان بیاندازد...

احساس میکنم که تبمان بالا رفته هذیان می گوییم... اگر از زیر دست این ویروس بی پدر، زنده بیرون آمدیم، باز مینویسیم و به ریش ملت میخندیم و فلانمان هم حسابشان نمیکنیم... ها؟

تنگ پنج

2009-09-06T21:38:00.000-07:00

هر کاری، بار اولش توی ذهنت میماند... نگاه اول...بوسه اول... پس گردنی اول... برای همین، شغل اول هم به خوبی یادت میماند... حداقل برای من که اینطور بوده... شما را نمیدانم... طوسی که زنگ زد و گفت یک کار برایم پیدا کرده، کیفور شدم... خوشحال از اینکه خیلی زیاد خیابان ها را گز نکرده ام... اما این کار برایم خاطره شد... خلاصه اش اینطور میشود:

یکم تیر ماه: امروز ، روز اول تابستان و روز اول کاری من است. بعد از 9 ساعت سفر با قطار، ساعت سه صبح به محل پروژه رسیدم. موقع پیاده شدن جمعیت زیادی توی ایستگاه ایستاده بودند. گویا یک درگیری قبیله ای بوده و هفت نفر آدم کشته شده اند. مش رمضان میگوید دعوا سر " دو تا بزغاله" بوده... به هر حال استقبال تکان دهنده ای بود... تا پنج صبح، زنگ خوابگاه را زدم تا بالاخره یکی در را از رویم باز کردن... کارم را از امروز شروع خواهم کرد.

پنج تیر ماه: به محیط کاری کمی عادت کرده ام. هوا خیلی خرکی گرم است. یک دما سنج توی کارگاه داریم که تا 60 درجه را بیشتر نشان نمیدهد. جیوه داخل دماسنج، تقریبا تبخیر شده است. اینجا ساعت ده صبح به بعد، تمام آب بدنت از هفت سوراخت به بیرون تبخیر میشود و درست شبیه انگوری میشوی که آبش را بکشند و کشمش بشود... روزی یک بشکه دویست و بیست لیتری آب میخوریم اما فقط دو لیترش را میش.ا.شیم...

پانزدهم تیر ماه: از خوابگاه تا محل پروژه نیم ساعت پیاده روی دارد... از یک تونل که قطار از آن عبور میکند هم رد میشویم... امروز تصادفا، ما و قطار با هم وارد تونل شدیم... من پاپیون کردم...تا حالا با قطار فیس تو فیس نشده بودم... خودمان را مثل تاپاله به دیوار تونل چسباندیم... به خیر گذشت...بعدها مش رمضان داستان سید قاسم را گفت که توی همین تونل قطار به او کوبیده و طرفهای تهران پیاده اش کرده است... زندگی سخت است.

بیست و سوم تیر ماه: امروز قرار است ساعت دو، بچه های انفجار، یک قسمتهایی از کوه را منفجر کنند... گویا کار :تی ان تی" گذاریشان زود تمام شده بود و بی خبر ساعت 12 آتش کرده اند... یکی از بلدوزر ها زیر آوار مانده بود...وقتی بیرونش آوردند، تقریبا به اندازه یک فولکس قورباغه ای شده بود... قرار شد بچه های انفجاری چند روزی بروند منزل استراحت کنند... حاجی (رئیس کارگاه) دستور داد گوسفند بکشند... گیرشان نیامد، زدند به حساب تا بعدا...

بیست و نهم تیر ماه: اینجا، جاده ماشین رو ندارد... تنها وسیله چرخداری که رد میشود، قطار است... گاومان زائیده و پل "تل زنگ" مشکل پیدا کرده...قطار هم نمی آید...معنی و مفهمومش این است که مواد غذایی هم برایمان نمیرسد... امروز سیب زمینی خوردیم... با نان... در ضمن اینجا درمانگاه هم ندارد... اگر شکممان درد بگیرد، هیچ غلطی نمیتوانیم بکنیم...

پنجم مرداد: امروز هم سیب زمینی خوردیم... احساس پشندی بودن میکنم... هنوز ریل درست نشده است... امروز با یک تا کارگر میرویم بالای کوه که کمی نقشه تهیه کنیم... اسمش یوسف است... هیکل درشتی دارد... سبیل هم دارد به این کلفتی... امیدوارم که پشم و پیله حسابی و صورت آفتاب سوخته و بوی گند عرق و سر و وضع خاکیم، مانع از بر باد رفتن عصمتم شود... میگفت آخرین بار، با اسب برادرش این کار را کرده... به هر حال به خیر گذشت...

دهم مرداد: حقوقمان را نداده اند... قطار هم هنوز نیامده و ما کماکان داریم سیب زمینی میخوریم... امروز وزیر نیرو با هلیکوپتر آمد سر پروژه برای بازدید... بعد از یک ماه و نیم، یک آدم تمیز دیدیم...خیلی با پروژه حال میکند... انگار مال بابایش است... به همه یک ساندیس دادند ویک تی تاپ... احساس میکردم چلوکباب میخورم... وزیر نیرو برگشت تا شب را پیش زن و بچه اش باشد...

دوازدهم مرداد: امروز قطار آمد... شب "غذا" خوردیم... یک عقرب پدرسگ کنار بشقابم جولان میداد... با کفش کشتمش... امروز آبها قطع شدند... حمام بی حمام... همه بچه بوی گه میدهند... مجبوریم با کفش بخوابیم تا بوی جورابها مسمومان نکند... نان حلال در آوردن خیلی کار بیخودی است...

بیستم مرداد: هوا مثل کوره آجر پزی، گرم است... امروز خبر دادند که "مش ماشا اله" توی رودخانه غرق شده است... یک مرد 50 ساله بود که چند تخته ای کم داشت و تنها وسیله شاد کردن روستا بود...که آن هم رفت... کلی دمغ شده ایم... میرویم مراسم ترحیمش... به هر دو نفر یک دیس برنج میدادند و یک تکه گوشت بز... از بشقاب و قاشق و چنگال هم خبری نیست... پارتنر من، یوسف میشود...لامصب دستش به اندازه یک بیل لودر میماند... تا تصمیم بگیرم که از کجا شروع به خوردن کنم، یوسف ترتیب برنج و گوشت را داده... من و مورچه ها از ته مانده غذا، سیر میشویم... تف به این سوراخ تنگ رزق و روزی که همه جا شورش را درآورده است...

یکم شهریور: مدیر پروژه از تهران برای بازدید می آید... آن روز آشپز ترکانده و گوشت هم به غذا اضافه کرده است... هنوز آب نداریم... قیافه همه مثل رابینسون کروزئه می ماند... موهایم درست مثل سیم ظرف شویی شده اند... مدیر پروژه میگوید این ماه هم حقوق نداریم... تف به روزگار... مدیر پروژه خوابش نمی آید و تا صبح برایمان خاطره میگوید... از بس خمیازه میکشم، دهانم پاره شده است... توی روح مدیر پروژه..

پنجم شهریور: احساس میکنم که آدم بد دهنی شده ام... همه چیزی از دهانم بیرون میآید... یک جورهایی لذت میبرم از فحش دادن... حالا اگر با "ک" شروع بشوند که چه بهتر... تنها راه تخلیه عصبانیت در این کوهستان خشک است... البته بجز مستراح صحرایی کارگاه... البته مستراح خوبی نیست...امروز حین برنامه، باد، در پارچه ایش را از جا کند و با خودش برد... من ماندم و یک کار نیمه تمام... دیگر این چیزها مهم نیست... از یوسف هم نمیترسم...

پانزدهم شهریور ماه: دیگر به اینجایم رسیده است... مش رمضان تنبانمان را کنده... دم به دقیقه حضور و غیاب میکند... نصف شب می آید توی خوابگاه تا همه را سرشماری کند... امروز با مادرم بعد از دو ماه تلفنی حرف زدم... میگفت کار چطور است... میگفتم توپ... عالی... توی دلم از وزیر نیرو تا یوسف را فحش میدهم...

بیستم شهریور: انفجاری ها یک بار دیگر فول زدند... اشتباهی تی ان تی کار گذاشتند... کل توپولوژی منطقه تغییر کرد... کل مسیر پروژه هم عوض شد... انفجاری ها را به صورت دائمی فرستادند مرخصی... توی راه یرگشت، وسط تونل باز هم قطار آمد...آمدم برگردم دیدم یوسف پشت سرمان است... ترجیح دادم بروم زیر قطار... که نرفتم البته...

بیست و پنج شهریور: کاملا از شکل آدمیزاد خارج شده ام... بعد از چند هفته رفتم حمام... ریش هایم بلند شده و تا نزدیکی های نافم آمده اند... همه را تراشیدم...رنگ صورتم مثل آسفالت سیاه شده است... تصمیم گرفته ام که استعفا بدهم... میروم به حاجی بگویم... رمضان میگوید حاجی، صبح استعفا داده و رفته...

بیست و ششم شهریور: سوار قطار میشوم... چون بلیط ندارم، توی راهرو سرپا میمانم... انگشت شستم را از پنجره بیرون میدهم و حواله پروژه و رمضان و یوسف و همه عوامل در صحنه میکنم...

بیست و نهم شهریور: تلفنی با مدیر پروژه حرف میزنم... پولم را میخواهم... آدرس میدهد که بروم و پولم را بگیرم... شب وقتی به مادرم گفتم که قرار را توی یک ماست بندی توی شهرک اکباتان گذاشته بود و صاحبش هم مدیر پروژه بود، از خنده ضعف رفت...

بعد نوشت: گفت و چای، دوسالش تمام شد و وارد سه سالگی شد... هنوز چند سالی مانده تا به بلوغ برسد...

Smoky Dream

2009-09-01T08:42:00.000-07:00

همان آدم میگفت، چشمهایم را می بندم و فکر میکنم که الان دوست دارم کجا باشم، چه کار کنم و صدای چه کسی توی گوشم زنگ بزند... مثلا دلم از این آسمان خراش های بلند را میخواهد... من هم یکی از طبقه های بالایش باشم... مثلا طبقه صدم.... شب باشد و بیایم توی بالکن... همه شهر زیر پایم باشد و از ماشینها فقط رد قرمز چراغ هایشان را ببینم... باد خنک پاییز بخورد توی صورتم و همه بچگی هایم را به من برگرداند... سیگاری بگیرانم و دودش را مخلوط هوای تمیز کنم... دوست دارم بروم توی خیال و هیچ چیزی بیدارم نکند، مگر همان دستهای ظریف که قایمکی دور کمرم حلقه بزنند... پاورچین آمده باشد تا صدایش را نشوم...که نکند ذره ای از لذت این هیجان کم شود... صورتش را بچسباند به کمرم و محکم بو بکشد...زمزمه کند زیر لب که چقدر این بو را دوست دارد... آنقدر این را یواش بگوید که فکر کنی برای خودش گفته و نه دل خوشکنک تو... بعدش هم بگذارد تا سکوت همه جا را پر کند... سکوتی که گهگدار با صدای یک بوسه شکسته میشود و دوباره سکوت...

میگفت چقدر خوب است آنوقتهایی که همه خون بدنت، توی گوشها و سرت میپیچد و داغ میشوی...لرزش خفیفی می افتد به جانت... تنت سست بشود و انگشتهایت حتی تحمل نگهداشتن آن سیگار را هم نداشته باشد... اینکه دستهای پیچیده دور کمرت کم کم بیاید بالا، روی سینه ات، که ببیند این قلب چقدر تند میزند... بعدش هم شانه هایت را بگیرد و بچرخاند... که در چشمهایت ببیند آنهمه تب و تاب را... میگفت تو نمیفهمی که زنده شدن یک رویا چقدر کیف دارد... یا ببینی که رد سرخ لبی، گوشه یقه سفید پیراهنت را نشان کرده باشد... همان نشانی که تو را میتواند رسوا کند... چقدر این رسوا شدنها را دوست دارم... اینکه همیشه تنت بوی یکی دیگر را بدهد...

میگفت آخر سر هم که سیگارت، به فیلتر میرسد، دودهای آخرش به دورش میپیچد و کم کم از جلوی چشمهایت فراریش میدهند... و هر چه میکنی که دودها را با دستت کنار بزنی، خیالش هم کمرنگ تر میشود... همیشه آخرش همینطور تمام میشود...

پی نوشت: گمان بر این میرود که عمر این نوشته بر میگردد به حدود 12 سال پیش... آنروزهایی که از پنجره اتاق خوابگاهمان، برج های اسکان دیده میشد و همیشه آرزو میکردیم که یکی از این بالکنهای دود گرفته روزی مال ما شود... که نشد... نوشته، مال همان شبهایی است که لبه پنجره مینشستیم و یک پایمان را آویزان میکردیم و سعی میکردیم که آنچه درون دارد میگذرد را روی کاغذ بیاوریم تا شاید عبرت آیندگان شود... که نشد...